Atatürk’s Jewish Family Background

Mustafa Kemal Atatürk (pronounced [musˈtäfä ceˈmäl ätäˈtyɾc]; 19 May 1881 (Conventional) – 10 November 1938) was an Ottoman and Turkish army officer, revolutionary statesman, writer, and the first President of Turkey. He is credited with being the founder of the Republic of Turkey. His surname, Atatürk (meaning "Father of the Turks"), was granted to him (and forbidden to any other person) in 1934 by the Turkish parliament.

Mustafa Kemal Atatürk (pronounced [musˈtäfä ceˈmäl ätäˈtyɾc]; 19 May 1881 (Conventional) – 10 November 1938) was an Ottoman and Turkish army officer, revolutionary statesman, writer, and the first President of Turkey. He is credited with being the founder of the Republic of Turkey. His surname, Atatürk (meaning “Father of the Turks”), was granted to him (and forbidden to any other person) in 1934 by the Turkish parliament.

Modern Turkey and its Jewish Founders

_________________________________

Subject: This is from a Jewish publication exploring the truth about Mustafa Kemal and the current (Kemalist) regime in Turkey. The secret Jews, called Doenmeh, took over the power after the fall of Ottoman rule and they exerted control over the people of Turkey from that time on. The below article clarifies many things.

Source: Kulanu quarterly newsletter, Summer 1999, Volume 6 Number 2

(Kulanu is an organization which reflects the community of interests of individuals of varied backgrounds and religious practices dedicated to finding and assisting lost and dispersed remnants of the Jewish people)

The Turkish – Israeli Connection and Its Jewish History.

By Joseph Hantman

Mustafa Kemal Atatürk Jewish

Mustafa Kemal Atatürk Jewish

“One of the most significant developments in recent Middle East affairs is the close relationship which now exists between Turkey and Israel in military, political, economic and intelligence matters. This change in the power structure is usually attributable to the old Arab maxim “the enemy of my enemy is my friend.” Since both Turkey and Israel count Syria and Iraq as their strongest threats, the close ties between Turkey and Israel are quite logical.

However, there is good evidence of a less widely known but absolutely fascinating story behind this relationship. Turkey, which has a population almost exclusively Muslim, has a government which by law is committed to being totally secular. This goes back to modern Turkey’s founding father, Mustafa Kemal (Ataturk), 1881-1938, leader of the Young Turk Movement which took over after World War I and the collapse of the Ottoman Empire.

Ataturk and his followers moved rapidly to end religious domination and many religious practices in the daily life of the country. They decreed a change from the Arabic alphabet to the Roman, and they outlawed the fez and the veil. They opened schools to both boys and girls, and their main goal was to Westernize Turkey and secularize its practices. The Turkish army has been the main enforcement agent of this secular policy in times of rising fundamentalism among some groups.

Some Background Data:

In the 18th and early 19th century Salonika (now Thesalonika), under Turkish rule in Greece, was the unofficial capital of Sephardic Jewry. Of the three groups in the city, the Jews were larger than the combined Greek Orthodox and Muslim population.

The Jews dominated the commerce of the city and controlled the docks of this major seaport. There were great synagogues and academies of rabbinic study. Moslem shops closed on Friday, Greek Orthodox on Sunday, and most shops and businesses were closed on Shabbat. Ladino, the beautiful mix of Spanish and Hebrew, was the lingua franca of the city and “Shabbat Shalom” was the universal Saturday greeting among all. In the late 19th and early 20th century the city declined as a result of conflict between Greek Orthodox and Muslims, and Jewish dominance of the city decreased.

Fall of the Ottoman Empire:

With the fall of the Ottoman Empire after World War I and the decision at the Treaty of Lausanne in 1923 to create an independent Greek state, the decision was made to transfer populations. All Muslims  in Greece had to move to Turkey and all Orthodox Greeks in Turkey had to move to Greece. In all, about 350,000 Muslims  and one million Greeks were involved in the move. Jews were permitted to remain wherever they lived.

At this time a group of Muslims  went to the authorities supervising the population shift and explained that they were not really Muslims  but were in fact really Jews posing as Muslims . The authorities would not entertain such a claim so the group then went to the Chief Rabbi, Saul Amarillo, to verify their Jewish status. Rabbi Amarillo states, “Yes, I know who you are. You are momzarim (very loosely translated as [Edited Out]s) and as such not acceptable in the Jewish community.” These people were the Doenmeh, the Turkish word for converts, and their existence had been known for over 200 years. They were called momzarim because of the bizarre sexual practices that were part of their religious rituals, which made it impossible to trace parentage and lineage. The Doenmeh were forced to leave Salonika for Turkey, which, considering the tragic fate of Salonika’s Jews during the Holocaust 20 years later, undoubtedly saved their lives.

Atatürk's Jewish Atatürk's Jewish Atatürk's Jewish Atatürk's Jewish Atatürk's Jewish

Atatürk’s Jewish Family

Who Were the Doenmeh? (Dönme):

One of the best known names but least known historical figures in Jewish history is Shabbtai Zvi, the “false messiah” (1626-1687). Born in Smyrna, Turkey, of a Sephardic father and an Ashkenazi mother, he was a brilliant child and Talmudic student, and an ordained rabbi in his mid teens. He went on to study and became a master in Kabbalah and other Jewish mysticism. His oratory was captivating and he soon acquired a following. However, he exhibited odd characteristics, including periods of illumination where he was believed to be communicating with God and periods of darkness when he was wrestling with evil. Soon he began to hint that he was the Messiah. This blasphemy caused him to be expelled from a number of congregations. He took up a pilgrim’s staff and with some followers roamed the Middle East, gathering many to his messianic preaching, especially during his periods of light. In Gaza he was welcomed by Rabbi Nathan, who had for years been preaching that the arrival of the Messiah was imminent. This combination led to a great outpouring of belief in Shabbtai Zvi as the Messiah. Word spread throughout the Jewish world, from Poland, Amsterdam, Germany, London, Persia, and Turkey to Yemen. Multitudes joined his ranks – educated rabbis, illiterates, rich and poor alike were swept up in the mass hysteria.

Among his inner core, they accepted his theory that all religious restrictions were reversed. The forbidden was encouraged and the commandments of the Torah were replaced by Shabbtai’s 18 (chai) commandments. This led to feasting on fast days, sexual relations with others than one’s spouse, and many more. The high point was in 1665-66, when Shabbtai, with his followers, marched on the Sultan’s palace expecting to be greeted as the Messiah. This of course did not happen. To shorten this story, Shabbtai was given the choice “convert to Islam or die.” To the consternation of his followers, he chose conversion. Most of his followers return to their homelands where, after penitence and sometimes flagellation, they were received into the congregations. However, some hundreds of families of his inner circle considered his apostasy as part of his overall plan of reaching the depth before attaining redemption. They too converted to Islam, although for about 200 years they lived as Muslims but secretly passed on their secret quasi-Jewish Shabbatean beliefs and practices to their children. They continued learning and praying in Hebrew and Ladino. As the generations passed, the knowledge of Hebrew was reduced to reciting certain prayers and expressions by memory in a barely understood Hebrew. They were known in Turkish as Doenmeh, meaning “converts”; to the Jews they were Minim, meaning “heretics.” They referred to themselves as Ma’aminim, the “believers.” They were never really accepted by the Turks nor by the Jews.

As we get into the middle and late 1800′s and education and enlightened thinking spread through parts of the region, young Doenmeh men who were dissatisfied with their status as “neither-nor” turned to secular nationalism to establish their identity. They neglected all forms of religious belonging and saw in the “Young Turk movement” their emancipation.

Atatürk’s Jewish Roots:

In 1911 in the Hotel Kamenetz in Jerusalem, Itamar Ben Avi, a newspaperman and writer who was the son of Eleazer Ben Yehudah (credited as the main proponent of the establishment of Modern Hebrew) met with a young Turkish Army officer. After enjoying a good quantity of Arak, the officer, Col. Mustafa Kemal, turned to his drinking partner and recited the “Shema” in fluent Hebrew and indicated that he came from a Doenmeh family. They met again on a few occasions and Kemal filled in more of his background. This man was of course to become General Kemal Ataturk, founder of modern Turkey.

Remnants of Doenmeh still exist. There is an unidentifiable building known as the Jewish Mosque where Doenmeh still meet. During World War II, when Turkey was close to Germany, there were separate tax lists for different religious categories, and the “D” list was for Doenmeh. During his lifetime and continuing today, there have been whispered rumors among Islamic activists that Kemal Ataturk and other Young Turks were of Jewish origin.

However, there is little doubt that 300 years after the death of Shabbtai Zvi, his influence and twists and turns of his Doenmeh followers provided the activist secular basis which is one of the underlying principles of modern Turkey – without which the Turkish-Israeli connection would have been most unlikely.

To bring this story up to date and possibly complete the circle, we now learn that some Doenmeh living in Turkey have made inquiry of American Jewish religious organizations about the possible re-entry of Doenmeh into today’s Jewish world.”

_________________________________

ADDITIONAL SOURCES:
_________________________________

WHEN KEMAL ATATURK RECITED SHEMA YISRAEL

“It’s My Secret Prayer, Too,” He Confessed

By Hillel Halkin

ZICHRON YAAKOV – There were two questions I wanted to ask, I said over the phone to Batya Keinan, spokeswoman for Israeli president Ezer Weizman, who was about to leave the next day, Monday, Jan. 24, on the first visit ever made to Turkey by a Jewish chief of state. One was whether Mr. Weizman would be taking part in an official ceremony commemorating Kemal Ataturk. Ms. Keinan checked the president’s itinerary, according to which he and his wife would lay a wreath on Ataturk’s grave the morning of their arrival, and asked what my second question was.

“Does President Weizman know that Ataturk had Jewish ancestors and was taught Hebrew prayers as a boy?”

“Of course, of course,” she answered as unsurprisedly as if I had inquired whether the president was aware that Ataturk was Turkey’s national hero.

_________________________________

The Associated Press news agency, citing the Grand Vizier of Turkey, mentions in an item of the 3rd of July, 1920:

“Mustafa Kemal, (the Turkish nationalist leader) whom the great vizier presents as a Jew, was born a Turk and his parents were from Saloniki and were Deonmes, that is converts, as were the parents of Talat  and Djavid”.

_________________________________
Joachim Prinze (1902-1988), who was president of the American Jewish Congress from 1958 to 1966, writes:

“Among the leaders of the revolution which resulted in a more modern government in Turkey were Djavid Bey and Mustafa Kemal. Both were ardent doenmehs. Djavid Bey became minister of finance; Mustafa Kemal became the leader of the new regime and had adopted the name of Ataturk. His opponents tried to use his doenmeh background to unseat him, but without success. Too many of the Young Turks in the newly formed revolutionary Cabinet prayed to Allah, but had as their real prophet Shabtai Zvi, the Messiah of Smyrna”.

_________________________________

“Scholars have firstly pointed out the fact that Mustafa was born and raised in a city, Salonika, the majority of the population of which was Jewish in the mid-nineteenth century. Actually, Salonika was the only city in the world at the time (until Tel-Aviv was founded in 1909) with a majority Jewish population. If we add to the city’s Jews the dönmeh population, who were traditionally counted among the Muslims, then the Jews and converted Jews (the dönmeh) would make up an absolute majority of the population. This is why Salonika was called the Jerusalem of the Balkans then.”

– Vivendi Centre Publications, 2011.

Kemal Ataturk Family Roots

Kemal Ataturk Family Roots

This is why Attaturk’s Jewish Background has been hidden:

Free Press Turkey

No Free Press in Turkey

Advertisements
6 comments
  1. Please read: a personal appeal from Wikipedia founder Jimmy Wales Read now Mustafa Kemal Atatürk From Wikipedia, the free encyclopedia “Atatürk” redirects here. For other uses, see Atatürk (disambiguation). Mustafa Kemal Atatürk 1st President of the Republic of Turkey In office 29 October 1923 – 10 November 1938 Prime Minister Ali Fethi Okyar İsmet İnönü Celâl Bayar Succeeded by İsmet İnönü 1st Prime Minister of Turkey In office 3 May 1920 – 24 January 1921 Succeeded by Fevzi Çakmak 1st Speaker of the Parliament of Turkey In office 24 April 1920 – 29 October 1923 Succeeded by Ali Fethi Okyar 1st Leader of the Republican People’s Party In office 9 September 1923 – 10 November 1938 Succeeded by İsmet İnönü Personal details Born 19 May 1881 (See Mustafa Kemal Atatürk’s personal life#Birth date: This date was adopted by Atatürk officially in the absence of a precise date.) Salonica, Ottoman Empire (present-day Thessaloniki, Greece) Died 10 November 1938 (aged 57) Dolmabahçe Palace Istanbul, Turkey Resting place Anıtkabir Ankara, Turkey Nationality Turkish Political party Committee of Union and Progress, Republican People’s Party Spouse(s) Lâtife Uşaklıgil (1923–25) Religion Islam Signature Military service Allegiance Ottoman Empire (1893–1919) Turkey (1919–1927) Service/branch Army Rank Mareşal (Field Marshal) Commands 19th Division – 16th Corps – 2nd Army – 7th Army – Yildirim Army Group – commander-in-chief of Army of the Grand National Assembly Battles/wars Tobruk – Anzac Cove – Chunuk Bair – Scimitar Hill – Sari Bair – Bitlis – Sakarya – Dumlupınar Awards List (24 medals) Graphical Timeline Detailed Chronology Mustafa Kemal Atatürk (series) Personal life Birth date · Name · Early life (Education) · Family · Character · Religious beliefs · Will · Publications Military career Early period · Gallipoli · Caucasus · Sinai and Palestine Atatürk’s Reforms and Kemalist ideology Gallery: Picture, sound, video Mustafa Kemal Atatürk (pronounced [musˈtäfä ceˈmäl ätäˈtyɾc]; 19 May 1881 (Conventional) – 10 November 1938) was an Ottoman and Turkish army officer, revolutionary statesman, writer, and the first President of Turkey. He is credited with being the founder of the Republic of Turkey. His surname, Atatürk (meaning “Father of the Turks”), was granted to him (and forbidden to any other person) in 1934 by the Turkish parliament. Atatürk was a military officer during World War I.[1] Following the defeat of the Ottoman Empire in World War I, he led the Turkish national movement in the Turkish War of Independence. Having established a provisional government in Ankara, he defeated the forces sent by the Allies. His military campaigns gained Turkey independence. Atatürk then embarked upon a program of political, economic, and cultural reforms, seeking to transform the former Ottoman Empire into a modern, westernized and secular nation-state. Under his leadership, thousands of new schools were built, primary education was made free and compulsory, while the burden of taxation on peasants was reduced.[2] The principles of Atatürk’s reforms, upon which modern Turkey was established, are referred to as Kemalism. Contents [hide] 1 Early life 2 Military career 2.1 Early years 2.2 Italo-Turkish War (1911–1912) 2.3 Balkan Wars (1912–1913) 2.4 First World War (1914–1918) 2.5 Turkish War of Independence (1919–1922) 3 Establishment of the Republic of Turkey 4 Presidency 4.1 Domestic policies 4.1.1 Emergence of the state, 1923–1924 4.1.2 Civic independence and the Caliphate, 1924–1925 4.1.3 Opposition to Kemal in 1924–1927 4.1.4 Modernization efforts, 1926–1930 4.1.5 Opposition to Kemal in 1930–1931 4.1.6 Modernization efforts, 1931–1938 4.2 Foreign policies 4.2.1 Issue of Mosul 4.2.2 Relations with the RSFSR/Soviet Union 4.2.3 Turkish-Greek alliance 4.2.4 Neighbours to the east 4.2.5 Turkish Straits 4.2.6 Balkan Pact 4.2.7 Issue of Hatay 4.3 Economic policies 4.3.1 State intervention, 1923–1929 4.3.2 Great Depression, 1929–1931 4.3.3 Liberalization and planned growth, 1931–1939 5 Personal life 6 Legacy 6.1 Turkey 6.1.1 Outlawing insults to his reminiscence 6.2 Worldwide 7 See also 8 Notes 9 References 10 External links Early life Main article: Mustafa Kemal Atatürk’s personal life Mustafa was born on an undetermined date in the early months of 1881, either in the Ahmed Subaşı neighbourhood or in Islahhane Street (present-day Apostolou Pavlou Street) in the Koca Kasım Pasha neighbourhood (this house is preserved as a museum) in Salonica (present-day Thessaloniki),[3] Ottoman Empire, to his mother Zübeyde Hanım (a housewife) and father Ali Rıza Efendi (a militia officer, title-deed clerk and lumber trader). Only one of Atatürk’s siblings, a sister named Makbule (Atadan) survived childhood; she died in 1956.[4] According to Andrew Mango, he was born into a family which was Muslim, Turkish-speaking and precariously middle-class.[5] According to Encyclopaedia Judaica, one assertion that was commonly made by many Jews of Salonika was that Kemal Atatürk was of Doenmeh (crypto-Jewish) origin. Many of Atatürk’s religious opponents eagerly embraced this view.[6] His father Ali Rıza is thought to be of Albanian origin by some;[7][8][9][10][11] however, according to Falih Rıfkı Atay, Ali Rıza’s ancestors were Turks, ultimately descending from Söke in the Aydın Province of Anatolia.[12][13] His mother Zübeyde is thought to be of Turkish origin[9][10] and according to Şevket Süreyya Aydemir, she was of Yörük ancestry.[14] Born Mustafa, his second name Kemal (meaning Perfection or Maturity) was given to him by his mathematics teacher, Captain Üsküplü Mustafa Efendi, according to Afet Inan in admiration of his capability and maturity,[15][16] and according to Ali Fuat Cebesoy, because his teacher Mustafa Efendi wanted to distinguish his student who carried the same name with him,[17] although his biographer Andrew Mango suggests that he may have chosen the name himself as a tribute to the nationalist poet Namık Kemal.[18] In his early years, his mother encouraged Mustafa to attend a religious school, something he did reluctantly and only briefly. Later, he attended the Şemsi Efendi School (a private school with a more secular curriculum) at the direction of his father. His parents wanted him to learn a trade, but without consulting them, Atatürk took the entrance exam for the Salonica Military School (Selanik Askeri Rüştiyesi ) in 1893. In 1896, he enrolled into the Monastir Military High School. On 14 March 1899,[19] he enrolled at the Ottoman Military Academy in the neighbourhood of Pangaltı[20] within the Şişli district of the Ottoman capital city Constantinople[21] (modern Istanbul in Turkey) and graduated in 1902. He later graduated from the Ottoman Military College in Constantinople on 11 January 1905.[19] Military career Main article: Military career of Mustafa Kemal Atatürk Early years See also: Vatan ve Hürriyet, Committee of Union and Progress, and Young Turk Revolution Mustafa Kemal as a Senior Captain (Kolağası) in 1907. Following graduation, he was assigned to the Fifth Army based in Damascus as a Staff Captain[19] in the company of Ali Fuat (Cebesoy) and Lütfi Müfit (Özdeş).[22] He joined a small secret revolutionary society of reformist officers led by a merchant Mustafa Elvan (Cantekin) called Vatan ve Hürriyet (“Motherland and Liberty”). On 20 June 1907, he was promoted to the rank of Senior Captain (Kolağası) and on 13 October 1907, assigned to the headquarters of the Third Army in Manastır.[23] He joined the Committee of Union and Progress, with membership number 322, although in later years he became known for his opposition to, and frequent criticism of, the policies pursued by the CUP leadership. On 22 June 1908, he was appointed the Inspector of the Ottoman Railways in Eastern Rumelia (Doğu Rumeli Bölgesi Demiryolları Müfettişi).[23] In July 1908, he played a role in the Young Turk Revolution which seized power from Sultan Abdülhamid II and restored the constitutional monarchy. In 1910 he was called to the Ottoman provinces in Albania.[24][25] At that time Isa Boletini was leading Albanian uprisings in Kosovo and there were revolts in Albania.[26][27] In 1910 he met with Eqerem Vlora.[28][29] Mustafa Kemal Bey (fourth from right) listening to the explanation of French Colonel Auguste Edouard Hirschauer during the Picardie army manoeuvres. Later, in the autumn of 1910, he was among the Ottoman military observers who attended the Picardie army manoeuvres in France.[30] In early 1911, he worked at the Ministry of War (Harbiye Nezareti) headquarters in Istanbul for a short time. Italo-Turkish War (1911–1912) Main article: Italo-Turkish War See also: Battle of Tobruk (1911) Binbaşı Mustafa Kemal Bey (left) with an Ottoman military officer and Bedouin forces in Derna, Tripolitania Vilayet, 1912. Later in 1911, he was assigned to the Ottoman Tripolitania Vilayet (present-day Libya) to fight in the Italo-Turkish War, mainly in the areas near Benghazi, Derna and Tobruk. A massive Italian amphibious assault force of 150,000 troops[31] had to be countered by 20,000 Bedouins[32] and 8,000 Turks[32] (a short time before Italy declared war, a large portion of the Ottoman troops in Libya were sent to the Ottoman province of Yemen in order to put down the rebellion there, so the Ottoman government was caught with inadequate resources to counter the Italians in Libya; and the British government, which militarily controlled the de jure Ottoman provinces of Egypt and Sudan since the Urabi Revolt in 1882, didn’t allow the Ottoman government to send additional Ottoman troops to Libya through Egypt; causing the Ottoman soldiers like Mustafa Kemal to go to Libya either dressed as Arabs (risking imprisonment if noticed by the British authorities in Egypt), or through very few available ferries (the Italians, who had superior naval forces, effectively controlled the sea routes to Tripoli).) However, despite all the hardships, Mustafa Kemal’s forces in Libya managed to successfully repel the Italians in a number of occasions, such as the Battle of Tobruk on 22 December 1911. During the Battle of Derna on 16–17 January 1912, while Mustafa Kemal was assaulting the Italian-controlled fortress of Kasr-ı Harun, two Italian planes dropped bombs on the Ottoman forces and a piece of limestone from a damaged building’s rubble entered Mustafa Kemal’s left eye; which caused a permanent damage on his left eye’s tissue, but not a total loss of sight. After receiving medical treatment for nearly a month (he attempted to leave the Red Crescent’s health facilities early after only two weeks, but when his eye’s situation worsened, he had to return and resume the treatment) on 6 March 1912 Mustafa Kemal became the Commander of the Ottoman forces in Derna. He managed to defend and retain the city and its surrounding region until the end of the Italo-Turkish War on 18 October 1912. Mustafa Kemal, Enver Bey, Fethi Bey and the other Ottoman military commanders in Libya had to return to Ottoman Europe following the outbreak of the Balkan Wars on 8 October 1912, due to which the Ottoman government agreed to surrender the provinces of Tripolitania, Fezzan and Cyrenaica (present-day Libya) to the Kingdom of Italy with the Treaty of Ouchy (First Treaty of Lausanne) signed ten days later, on 18 October. Balkan Wars (1912–1913) Main article: Balkan Wars See also: First Balkan War and Second Balkan War On 1 December 1912, Mustafa Kemal arrived at his new headquarters on the Gallipoli peninsula and during the First Balkan War, he took part in the amphibious landing at Bulair on the coast of Thrace that was commanded by Binbaşı Fethi Bey, but this offensive was repulsed during the Battle of Bulair by Georgi Todorov’s 7th Rila Infantry Division[33] under the command of Stiliyan Kovachev’s Bulgarian Fourth Army.[34] In June 1913, during the Second Balkan War, he took part in the Ottoman Army forces commanded by Kaymakam Enver Bey that recovered Dimetoka and Edirne (Adrianople, the capital city of the Ottoman Empire between 1365 and 1453, thus of utmost historic importance for the Turks) together with most of eastern Thrace from the Bulgarians. In 1913, he was appointed the Ottoman military attaché to all Balkan states (his office was in Sofia, Bulgaria) and promoted to the rank of Kaymakam (Lieutenant Colonel / Colonel) on 1 March 1914.[19] First World War (1914–1918) Main article: World War I See also: Battle of Gallipoli and Middle Eastern theatre of World War I Mustafa Kemal Bey in the trenches of Gallipoli with his soldiers, 1915. Mustafa Kemal Bey with Ottoman military officers during the Battle of Gallipoli. Mustafa Kemal Pasha as the Commander of the Yıldırım Army Group, 1918. In 1914, the Ottoman Empire entered the European and Middle Eastern theatres of World War I allied with the Central Powers. Mustafa Kemal was given the task of organizing and commanding the 19th Division attached to the Fifth Army during the Battle of Gallipoli. Mustafa Kemal became the front-line commander after correctly anticipating where the Allies would attack and holding his position until they retreated. Following the Battle of Gallipoli, Mustafa Kemal served in Edirne until 14 January 1916. He was then assigned to the command of the XVI Corps of the Second Army and sent to the Caucasus Campaign after the massive Russian offensive had reached the Anatolian key cities. On 7 August, Mustafa Kemal rallied his troops and mounted a counteroffensive.[35] Two of his divisions captured Bitlis and Muş, upsetting the calculations of the Russian Command.[36] Following this victory, the CUP government in Constantinople proposed to establish a new army in Hejaz (Hicaz Kuvve-i Seferiyesi) and appoint Mustafa Kemal to its command, but he refused the proposal and this army was never established.[30] Instead, on 7 March 1917, Mustafa Kemal Pasha was promoted from the command of the XVI Corps to the overall command of the Second Army, although the Czar’s armies were soon withdrawn when the Russian Revolution erupted.[30][35] In July 1917 he was appointed to the command of the Seventh Army, replacing Fevzi Pasha on 7 August 1917, who was under the command of the German general Erich von Falkenhayn’s Yildirim Army Group (after the British forces of General Edmund Allenby captured Jerusalem in December 1917, Erich von Falkenhayn was replaced by Otto Liman von Sanders who became the new commander of the Yıldırım Army Group in early 1918.)[30] Mustafa Kemal Pasha could not get along well with General von Falkenhayn and, together with Miralay İsmet Bey, wrote a report to Grand Vizier Talat Pasha regarding the grim situation and lack of adequate resources in the Palestinian front; but Talat Pasha ignored their observations and suggested that a stronger defensive line should be structured to the north, in Ottoman Syria (in parts of the Beirut Vilayet, Damascus Vilayet and Aleppo Vilayet), with Turks rather than Germans in command.[30] Following the rejection of his report, Mustafa Kemal resigned from the Seventh Army and returned to Constantinople.[30] There, he was assigned with the task of accompanying the crown prince (and future sultan) Mehmed Vahideddin during his train trip to Austria-Hungary and Germany.[30] While in Germany, Mustafa Kemal visited the German lines in the west European front and came to the conclusion that the Central Powers would soon lose the war.[30] He did not hesitate to openly express this opinion to Kaiser Wilhelm II and his high-ranking generals in first person.[30] During the return trip, he briefly stayed in Karlsbad and Vienna for medical treatment.[30] When Mehmed VI became the new Sultan of the Ottoman Empire in July 1918, he called Mustafa Kemal Pasha to Constantinople, and in August 1918 assigned him to the command of the Seventh Army in Palestine.[30] Mustafa Kemal arrived in Aleppo on 26 August 1918, then continued south to his headquarters in Nablus. The Seventh Army was holding the central sector of the front lines. On 19 September, at the beginning of the Battle of Megiddo, the Eighth Army was holding the coastal flank, but fell apart and Liman Pasha ordered the Seventh Army to withdraw to the north in order to prevent the British from conducting a short envelopment to the Jordan River. The Seventh Army retired towards the Jordan River but was destroyed by British aerial bombardment during its retreat from Nablus on 21 September 1918.[37] The Armistice of Mudros was signed on 30 October 1918 and all German and Austro-Hungarian troops in the Ottoman Empire were granted ample time to withdraw. On 31 October, he was appointed to the command of the Yıldırım Army Group, replacing Liman von Sanders. He organized the distribution of weapons to the civilians in Antep in case of a defensive conflict against the invading Allies.[30] Mustafa Kemal Pasha’s last active service in the Ottoman Army was organizing the return of the troops left behind to the south of this line. In early November 1918 the Yıldırım Army Group was officially dissolved and Mustafa Kemal returned to an occupied Constantinople, the Ottoman capital, on 13 November 1918.[30] For a period he worked at the headquarters of the Ministry of War (Harbiye Nezareti) in Constantinople and continued his activities in this city until 16 May 1919.[30] Along the established lines of the partitioning of the Ottoman Empire, the Allies (British, Italian, French and Greek forces) occupied Anatolia. The occupation of Constantinople, which was followed by the occupation of Smyrna (the two largest Ottoman cities in that period) sparked the establishment of the Turkish national movement and the Turkish War of Independence.[38] Turkish War of Independence (1919–1922) Main article: Turkish War of Independence See also: Mustafa Kemal Atatürk’s leadership of the independence war Mustafa Kemal Pasha (right) in Ankara with İsmet Pasha (left.) Prominent nationalists at the Sivas Congress. Left to right: Muzaffer (Kılıç), Rauf (Orbay), Bekir Sami (Kunduh), Mustafa Kemal (Atatürk), Ruşen Eşref (Ünaydın), Cemil Cahit (Toydemir), Cevat Abbas (Gürer) Mustafa Kemal Pasha on the cover of Time magazine’s issue of 24 March 1923. The title reads: “Where is a Turk his own master?” Fahri Yaver-i Hazret-i Şehriyari (“Honorary Aide-de-camp to His Majesty Sultan”) Mirliva Mustafa Kemal Pasha was assigned as the inspector of the Ninth Army Troops Inspectorate to reorganize what remained of the Ottoman military units and to improve internal security on 30 April 1919.[39] On 19 May 1919, he reached Samsun. His first goal was the establishment of an organized national resistance movement against the occupying forces. In June 1919, he issued the Amasya Circular, declaring the independence of the country was in danger. He resigned from the Ottoman Army on 8 July and the Ottoman government issued a warrant for his arrest. Later, he was condemned to death. The last election to the Ottoman parliament held in December 1919 gave a sweeping majority to candidates of the “Association for Defense of Rights for Anatolia and Roumelia (Anadolu ve Rumeli Müdafaa-i Hukuk Cemiyeti)”, headed by Mustafa Kemal, who himself remained in Ankara. The fourth (and last) term of the Parliament opened in Constantinople on 12 January 1920. It was dissolved by British forces on 18 March 1920, shortly after it adopted the Misak-ı Milli (“National Pact”). Mustafa Kemal called for a national election to establish a new Turkish Parliament seated in Ankara[40] – the “Grand National Assembly” (GNA). On 23 April 1920, the GNA opened with Mustafa Kemal as the speaker; this act effectively created the situation of diarchy in the country. On 10 August 1920, the Ottoman Grand Vizier Damat Ferid Pasha signed the Treaty of Sèvres, finalizing plans for the partitioning of the Ottoman Empire, including the regions that Turkish nationals viewed as their heartland. Mustafa Kemal insisted on the country’s complete independence and the safeguarding of interests of the Turkish majority on “Turkish soil”. He persuaded the GNA to gather a National Army. The GNA Army faced the Caliphate army propped up by the Allied occupation forces and had the immediate task of fighting the Armenians forces in the Eastern Front and the Greek forces, that advanced eastward from Smyrna (modern day Izmir) that they had occupied in May 1919, on the Western Front. Mustafa Kemal Pasha at Kocatepe Hill during the Battle of Dumlupınar on 26–30 August 1922. The GNA military successes against the Democratic Republic of Armenia in the autumn of 1920 and later against the Greeks were made possible[41] by a steady supply of gold and armaments to the kemalists from the Russian Bolshevik government from the autumn 1920 onwards. After a series of battles during the Greco-Turkish war, the Greek army advanced as far as the Sakarya River, just eighty kilometers west of the GNA. On 5 August 1921, Mustafa Kemal was promoted to Commander in chief of the forces by the GNA.[42] The ensuing Battle of Sakarya was fought from 23 August to 13 September 1921 and ended with the defeat of the Greeks. After this victory, on 19 September 1921, Mustafa Kemal Pasha was given by the Grand National Assembly the rank of Mareşal and the title of Gazi. The Allies, ignoring the extent of Kemal’s successes, hoped to impose a modified version of the Treaty of Sèvres as a peace settlement on Ankara, but the proposal was rejected. In August 1922, Kemal launched an all-out attack on the Greek lines at Afyonkarahisar in the Battle of Dumlupınar and Turkish forces regained control of Smyrna on 9 September 1922.[43] On 10 September 1922, Mustafa Kemal sent a telegram to the League of Nations saying that the Turkish population was so worked up that the Ankara Government would not be responsible for massacres.[44] Establishment of the Republic of Turkey See also: Treaty of Lausanne The Conference of Lausanne began on 21 November 1922. Turkey, represented by İsmet İnönü of the GNA, refused any proposal that would compromise Turkish sovereignty,[45] such as the control of Turkish finances, the Capitulations, the Straits and other issues. On 24 July 1923, the Treaty of Lausanne was signed by the Powers with the GNA, thus recognising the latter as the government of Turkey. On 29 October 1923, the Republic of Turkey was proclaimed. Presidency For conceptual analysis, see Kemalist ideology and Atatürk’s Reforms. In 1930, leaving the parliament after the 7th-year celebration meeting. İsmet İnönü, the second President of Turkey, is to the left. With the establishment of the Republic of Turkey, efforts to modernise the country started. The new government analyzed the institutions and constitutions of Western states such as France, Sweden, Italy, and Switzerland and adapted them to the needs and characteristics of the Turkish nation. Highlighting the public’s lack of knowledge regarding Kemal’s intentions, the public cheered: “We are returning to the days of the first caliphs.”[46] Mustafa Kemal placed Fevzi Çakmak, Kâzım Özalp and İsmet İnönü in political positions where they could institute his reforms. Mustafa Kemal capitalized on his reputation as an efficient military leader and spent the following years, up until his death in 1938, instituting political, economic, and social reforms. In doing so, he transformed Turkish society from perceiving itself as a Muslim part of a vast Empire into a modern, democratic, and secular nation-state. Domestic policies Kemal’s basic tenet was the complete independence of the country.[47] He clarified his position: “ …by complete independence, we mean of course complete economic, financial, juridical, military, cultural independence and freedom in all matters. Being deprived of independence in any of these is equivalent to the nation and country being deprived of all its independence.[48] ” He led wide-ranging reforms in social, cultural, and economical aspects, establishing the new Republic’s backbone of legislative, judicial, and economic structures. Mustafa Kemal created a banner to mark the changes between the old Ottoman and the new republican rule. Each change was symbolized as an arrow in this banner. This defining ideology of the Republic of Turkey is referred to as the “Six Arrows”, or Kemalist ideology. Kemalist ideology is based on Mustafa Kemal’s conception of realism and pragmatism.[49] The fundamentals of nationalism, populism and etatism were all defined under the Six Arrows. These fundamentals were not new in world politics or, indeed, among the elite of Turkey. What made them unique was that these interrelated fundamentals were formulated specifically for Turkey’s needs. A good example is the definition and application of secularism; the Kemalist secular state significantly differed from predominantly Christian states. Emergence of the state, 1923–1924 Mustafa Kemal Pasha in 1923, with members of the Mevlevi Order, before its institutional expression became illegal and their dervish lodge was changed into the Mevlana Museum. The Mevlevi Order managed to transform itself into a nonpolitical organization which still exists. In 1924, during his speech in Bursa. A political satire from the single-party period depicting Mustafa Kemal, the leader of the RPP, choosing the party’s candidates for prospective MPs, to be elected in the incoming parliamentary elections. During the single-party state, the candidates had only one party’s (RPP) list to join. Mustafa Kemal’s private journal entries dated before the establishment of the republic in 1923 show that he believed in the importance of the sovereignty of the people. In forging the new republic, the Turkish revolutionaries turned their back on the perceived corruption and decadence of cosmopolitan Constantinople and its Ottoman heritage.[50] For instance, they made Ankara the country’s new capital. A provincial town deep in Anatolia, it was turned into the center of the independence movement. Atatürk wanted a “direct government by the Assembly”[51] and visualized a representative democracy, parliamentary sovereignty, where the National Parliament would be the ultimate source of power.[51] In the following years, he altered his stance somewhat; the country needed an immense amount of reconstruction, and that “direct government by the Assembly” could not survive in such an environment. The revolutionaries faced challenges from the supporters of the old Ottoman regime, and also from the supporters of newer ideologies such as communism and fascism. Mustafa Kemal saw the consequences of fascist and communist doctrines in the 1920s and 1930s and rejected both.[52] He prevented the spread into Turkey of the totalitarian party rule which held sway in the Soviet Union, Germany and Italy.[53] Some perceived his opposition and silencing of these ideologies as a means of eliminating competition; others believed it was necessary to protect the young Turkish state from succumbing to the instability of new ideologies and competing factions.[citation needed] The heart of the new republic was the GNA, established during the Turkish War of Independence by Mustafa Kemal.[54] The elections were free and used an egalitarian electoral system that was based on a general ballot.[54] Deputies at the GNA served as the voice of Turkish society by expressing its political views and preferences. It had the right to select and control both the government and the Prime Minister. Initially, it also acted as a legislative power, controlling the executive branch and, if necessary, acted as an organ of scrutiny under the Turkish Constitution of 1921.[54] The Turkish Constitution of 1924 set a loose separation of powers between the legislative and the executive organs of the state, whereas the separation of these two within the judiciary system was a strict one. Mustafa Kemal, then the President, occupied a powerful position in this political system. The single-party regime was established de facto in 1925 after the adoption of the 1924 constitution. The only political party of the GNA was the “Peoples Party”, founded by Mustafa Kemal in the initial years of the independence war. On 9 September 1923 it was renamed the Republican People’s Party (Turkish Cumhuriyeti Halk Partisı). Civic independence and the Caliphate, 1924–1925 Abolition of the Caliphate was an important dimension in Mustafa Kemal’s drive to reform the political system and to promote the national sovereignty. By the consensus of the Muslim majority in early centuries, the caliphate was the core political concept of Sunni Islam.[55] Abolishing the sultanate was easier because the survival of the Caliphate at the time satisfied the partisans of the sultanate. This produced a split system with the new republic on one side and an Islamic form of government with the Caliph on the other side, and Kemal and İnönü worried that “it nourished the expectations that the sovereign would return under the guise of Caliph.[56]” Caliph Abdülmecid II was elected after the abolishment of the sultanate (1922). The caliph had his own personal treasury and also had a personal service that included military personnel; Mustafa Kemal said that there was no “religious” or “political” justification for this. He believed that Caliph Abdülmecid II was following in the steps of the sultans in domestic and foreign affairs: accepting of and responding to foreign representatives and reserve officers, and participating in official ceremonies and celebrations.[57] He wanted to integrate the powers of the caliphate into the powers of the GNA. His initial activities began on 1 January 1924, when[57] İnönü, Çakmak and Özalp consented to the abolition of the caliphate. The caliph made a statement to the effect that he would not interfere with political affairs.[58] On 1 March 1924, at the Assembly, Mustafa Kemal said “ The religion of Islam will be elevated if it will cease to be a political instrument, as had been the case in the past.[59] ” On 3 March 1924, the caliphate was officially abolished and its powers within Turkey were transferred to the GNA. Other Muslim nations debated the validity of Turkey’s unilateral abolition of the caliphate as they decided whether they should confirm the Turkish action or appoint a new caliph.[58] A “Caliphate Conference” was held in Cairo in May 1926 and a resolution was passed declaring the caliphate “a necessity in Islam”, but failed to implement this decision.[58] Two other Islamic conferences were held in Mecca (1926) and Jerusalem (1931), but failed to reach a consensus.[58] Turkey did not accept the re-establishment of the caliphate and perceived it as an attack to its basic existence; while Mustafa Kemal and the reformists continued their own way.[60] The removal of the caliphate was followed by an extensive effort to establish the separation of governmental and religious affairs. Education was the cornerstone in this effort. In 1923, there were three main educational groups of institutions. The most common institutions were medreses based on Arabic, the Qur’an and memorization. The second type of institution was idadî and sultanî, the reformist schools of the Tanzimat era. The last group included colleges and minority schools in foreign languages that used the latest teaching models in educating pupils. The old medrese education was modernized.[61] Mustafa Kemal changed the classical Islamic education for a vigorously promoted reconstruction of educational institutions.[61] Kemal linked educational reform to the liberation of the nation from dogma, which he believed was more important than the Turkish war of independence. “ Today, our most important and most productive task is the national education [unification and modernization] affairs. We have to be successful in national education affairs and we shall be. The liberation of a nation is only achieved through this way.”[62] ” In the summer of 1924, Mustafa Kemal invited American educational reformer John Dewey to Ankara to advise him on how to reform Turkish education.[61] His public education reforms aimed to prepare citizens for roles in public life through increasing the public literacy. He wanted to institute compulsory primary education for both girls and boys; since then this effort has been an ongoing task for the republic. He pointed out that one of the main targets of education in Turkey had to be raising a generation nourished with what he called the “public culture”. The state schools established a common curriculum which became known as the “unification of education.” Unification of education was put into force on 3 March 1924 by the Law on Unification of Education (No. 430). With the new law, education became inclusive, organized on a model of the civil community. In this new design, all schools submitted their curriculum to the “Ministry of National Education”, a government agency modelled after other countries’ ministries of education. Concurrently, the republic abolished the two ministries and made clergy subordinate to the department of religious affairs, one of the foundations of secularism in Turkey. The unification of education under one curriculum ended “clerics or clergy of the Ottoman Empire”, but was not the end of religious schools in Turkey; they were moved to higher education until later governments restored them to their former position in secondary after Mustafa Kemal’s death. Atatürk with his Panama hat just after the Kastamonu speech in 1925. Beginning in the fall of 1925, Mustafa Kemal encouraged the Turks to wear modern European attire.[63] He was determined to force the abandonment of the sartorial traditions of the Middle East and finalize a series of dress reforms, which were originally started by Mahmud II.[63] The fez was established by Sultan Mahmud II in 1826 as part of the Ottoman Empire’s modernization effort. The Hat Law of 1925 introduced the use of Western-style hats instead of the fez. Mustafa Kemal first made the hat compulsory to civil servants.[63] The guidelines for the proper dressing of students and state employees were passed during his lifetime; many civil servants adopted the hat willingly. In 1925, Mustafa Kemal wore his “Panama hat” during a public appearance in Kastamonu, one of the most conservative towns in Anatolia, to explain that the hat was the headgear of civilized nations. The last part of reform on dress emphasized the need to wear modern Western suits with neckties as well as Fedora and Derby-style hats instead of antiquated religion-based clothing such as the veil and turban in the Law Relating to Prohibited Garments of 1934. Even though he personally promoted modern dress for women, Mustafa Kemal never made specific reference to women’s clothing in the law, as he believed that women would adapt to the new clothing styles of their own free will. He was frequently photographed on public business with his wife Lâtife Uşaklıgil, who covered her head in accordance with Islamic tradition. He was also frequently photographed on public business with women wearing modern Western clothes. But it was Atatürk’s adopted daughters, Sabiha Gökçen and Afet İnan, who provided the real role model for the Turkish women of the future. He wrote: “The religious covering of women will not cause difficulty … This simple style [of headcovering] is not in conflict with the morals and manners of our society.”[64] On 30 August 1925, Mustafa Kemal’s view on religious insignia used outside places of worship was introduced in his Kastamonu speech. This speech also had another position. He said: “ In the face of knowledge, science, and of the whole extent of radiant civilization, I cannot accept the presence in Turkey’s civilized community of people primitive enough to seek material and spiritual benefits in the guidance of sheiks. The Turkish republic cannot be a country of sheiks, dervishes, and disciples. The best, the truest order is the order of civilization. To be a man it is enough to carry out the requirements of civilization. The leaders of dervish orders will understand the truth of my words, and will themselves close down their lodges [tekke] and admit that their disciplines have grown up.[47] ” On 2 September the government issued a decree closing down all Sufi orders and the tekkes. Mustafa Kemal ordered their dervish lodges to be converted to museums, such as Mevlana Museum in Konya. The institutional expression of Sufism became illegal in Turkey; a politically neutral form of Sufism, functioning as social associations, was permitted to exist.[citation needed] The abolition of the caliphate and other cultural reforms were met with fierce opposition. The conservative elements were not happy and they launched attacks on the Kemalist reformists.[58] Opposition to Kemal in 1924–1927 Atatürk during one of his Anatolian tours. In 1924, while the “Issue of Mosul” was on the table, Sheikh Said began to organize the Sheikh Said Rebellion. Sheikh Said was a wealthy Kurdish[citation needed] Tribal chief of a local Naqshbandi order. Piran emphasized the issue of religion; he not only opposed the abolition of the Caliphate, but also the adoption of civil codes based on Western models, the closure of religious orders, the ban on polygamy, and the new obligatory civil marriage. Piran stirred up his followers against the policies of the government, which he considered anti-Islamic. In an effort to restore Islamic law, Piran’s forces moved through the countryside, seized government offices and marched on the important cities of Elazığ and Diyarbakır.[65] Members of the government saw the Sheikh Said Rebellion as an attempt at a counter-revolution. They urged immediate military action to prevent its spread. The “Law for the Maintenance of Public Order” was passed to deal with the rebellion on 4 March 1925. It gave the government exceptional powers and included the authority to shut down subversive groups, but was repealed on 4 March 1929. There were also parliamentarians in the GNA who were not happy with these changes. So many members were denounced as opposition sympathizers at a private meeting of the Republican People’s Party (CHP) that Mustafa Kemal expressed his fear of being among the minority in his own party.[66] He decided not to purge this group.[66] After a censure motion gave the chance to have a breakaway group, Kazım Karabekir, along with his friends, established such a group on 17 October 1924. The censure became a confidence vote at the CHP for Mustafa Kemal. On 8 November, the motion was rejected by 148 votes to 18, and 41 votes were absent.[66] CHP held all but one seat in the parliament. After the majority of the CHP chose him[66] Mustafa Kemal said, “the Turkish nation is firmly determined to advance fearlessly on the path of the republic, civilization and progress”.[66] On 17 November 1924, the breakaway group established the Progressive Republican Party (PRP) with 29 deputies and the first multi-party system began. The PRP’s economic program suggested liberalism, in contrast to the state socialism of CHP, and its social program was based on conservatism in contrast to the modernism of CHP. Leaders of the party strongly supported the Kemalist revolution in principle, but had different opinions on the cultural revolution and the principle of secularism.[67] The PRP was not against Mustafa Kemal’s main positions as declared in its program; they supported establishing secularism in the country and the civic law, or as stated, “the needs of the age” (article 3) and the uniform system of education (article 49).[66] These principles were set by the leaders at the onset. The only legal opposition became a home for all kinds of differing views. During 1926, a plot to assassinate Mustafa Kemal was uncovered in İzmir. It originated with a former deputy who had opposed the abolition of the Caliphate. Investigation shifted from an inquiry into the planners to an investigation ostensibly to uncover subversive activities but in truth used to undermine those disagreeing with Kemal’s cultural revolution. The sweeping investigation brought a number of political activists before the tribunal, including Karabekir, the leader of PRP. A number of surviving leaders of the Committee of Union and Progress, who were at best second-rank in the Turkish movement, including Cavid, Ahmed Şükrü, and Ismail Canbulat, were found guilty of treason and hanged.[68] The investigations found a link between the members of the PRP and the Sheikh Said Rebellion. The PRP was dissolved following the outcomes of the trial. The pattern of organized opposition, however, was broken. This action was the only broad political purge during Atatürk’s presidency. Mustafa Kemal’s saying, “My mortal body will turn into dust, but the Republic of Turkey will last forever,” was regarded as a will after the assassination attempt.[69] Modernization efforts, 1926–1930 President Kemal at the 1927 opening of the State Art and Sculpture Museum. President Kemal introducing the new Turkish alphabet to the people of Kayseri on 20 September 1928. Present Kemal Atatürk at the library of the Çankaya Presidential Residence in Ankara, 1929. Attending a class at the Law School of the Istanbul Darülfünunu in 1930. In the years following 1926, Mustafa Kemal introduced a radical departure from previous reformations established by the Ottoman Empire.[70] For the first time in history, Islamic law was separated from secular law, and restricted to matters of religion.[70] Mustafa Kemal said “ We must liberate our concepts of justice, our laws and our legal institutions from the bonds which, even though they are incompatible with the needs of our century, still hold a tight grip on us.[71] ” On 1 March 1926, the Turkish penal code was passed. It was modelled after the Italian Penal Code. On 4 October 1926, Islamic courts were closed. Establishing the civic law needed time, so Kemal delayed the inclusion of the principle of laïcité until 5 February 1937. Ottoman practice discouraged social interaction between men and women in keeping with Islamic practice of sex segregation. Mustafa Kemal began developing social reforms very early, as was evident in his personal journal. He and his staff discussed issues like abolishing the veiling of women and the integration of women into the outside world. The clue on how he was planning to tackle the issue was stated in his journal on November 1915; “ The social change can come by (1) educating capable mothers who are knowledgeable about life; (2) giving freedom to women; (3) a man can change his morals, thoughts, and feelings by leading a common life with a woman; as there is an inborn tendency towards the attraction of mutual affection.[72] ” Mustafa Kemal needed a new civil code to establish his second major step of giving freedom to women. The first part was the education of girls and was established with the unification of education. On 4 October 1926, the new Turkish civil code passed. It was modelled after the Swiss Civil Code. Under the new code, women gained equality with men in such matters as inheritance and divorce. Mustafa Kemal did not consider gender a factor in social organization. According to his view, society marched towards its goal with men and women united. He believed that it was scientifically impossible for him to achieve progress and to become civilized if the gender separation continued as in Ottoman times.[73] During a meeting he declaimed: “ To the women: Win for us the battle of education and you will do yet more for your country than we have been able to do. It is to you that I appeal. To the men: If henceforward the women do not share in the social life of the nation, we shall never attain to our full development. We shall remain irremediably backward, incapable of treating on equal terms with the civilizations of the West.[74] ” In 1927, the State Art and Sculpture Museum (Turkish: Ankara Resim ve Heykel Müzesi) opened its doors. The museum highlighted sculpture, which was little practised in Turkey owing to the Islamic tradition of avoiding idolatry. Kemal believed that “culture is the foundation of the Turkish Republic.”[75] and described modern Turkey’s ideological thrust as “a creation of patriotism blended with a lofty humanist ideal.” He included both his own nation’s creative legacy and what he saw as the admirable values of global civilization. The pre-Islamic culture of the Turks became the subject of extensive research, and particular emphasis was laid upon Turkish culture widespread before the Seljuk and Ottoman civilizations. He instigated study of Anatolian civilizations–Phrygians and Lydians, Sumerians and Hittites. To attract current public attention to past cultures, he personally named the “Sümerbank” (1932) after the Sumerians, and the “Etibank” (1935) after the Hittites. He also stressed the folk arts of the countryside as a wellspring of Turkish creativity. In the spring of 1928, Mustafa Kemal met in Ankara with several linguists and professors from all over Turkey where he unveiled to them a plan of his to implement a new alphabet for the written Turkish language based on a modified Latin alphabet. The new Turkish alphabet would serve as a replacement for the old Arabic script and as a solution to the literacy problem in Turkey. When he asked them how long it would take to implement the new alphabet into the Turkish language, most of the professors and linguists said between three to five years. Kemal was said to have scoffed and openly stated, “we shall do it in three to five months”.[citation needed] Over the next several months, Kemal pressed for the introduction of the new Turkish alphabet as well as made public announcements to the upcoming overhaul of the new alphabet. On 1 November 1928 he introduced the new Turkish alphabet and abolished the use of Arabic script. At the time, literate citizens of the country comprised as little as 10% of the population. Dewey noted to Kemal that learning how to read and write in Turkish with the Arabic script took roughly three years with rather strenuous methods at the elementary level.[61] They used the Ottoman Language written in the Arabic script with Arabic and Persian loan vocabulary.[61] The creation of the new Turkish alphabet as a variant of the Latin alphabet was undertaken by the Language Commission (Turkish: Dil Encümeni) with the initiative of Mustafa Kemal.[61] The tutelage was received from an Ottoman-Armenian calligrapher.[76] The first Turkish newspaper using the new alphabet was published on 15 December 1928. Kemal himself travelled the countryside in order to teach citizens the new alphabet. As he predicted, the country’s adaptation to the new alphabet was very quick, and literacy in Turkey jumped from 10% to over 70% within two years.[citation needed] Beginning in 1932, the People’s Houses (Turkish: Halk Evleri) opened throughout the country in order to meet the requirement that people between the ages of four and 40 were required to learn the new alphabet as mandated. There were congresses for discussing the issues of copyright, public education and scientific publishing. Literacy reform was also supported by strengthening the private publishing sector with a new law on copyrights. Mustafa Kemal promoted modern teaching methods at the primary education level, and Dewey took a place of honour.[61] Dewey presented a paradigmatic set of recommendations designed for developing societies that are moving towards modernity in his “Report and Recommendation for the Turkish educational system.”[61] He was interested in adult education for the goal of forming a skill base in the country. Turkish women were taught not only child care, dress-making and household management, but also skills needed to join the economy outside the home. Turkish education became a state-supervised system, which was designed to create a skill base for the social and economic progress of the country.[77] His “unified” education program was designed to educate responsible citizens as well as useful and appreciated members of society.[61] Turkish education became an integrative system, aimed to alleviate poverty and used female education to establish gender equality. Mustafa Kemal generated media attention to propagate modern education during this period. He instigated official education meetings called “Science Boards” and “Education Summits.” to discuss the quality of education, training issues and certain basic educational principles. He said, “our schools [curriculum] should aim to provide opportunities for all pupils to learn and to achieve.” He was personally engaged with the development of two textbooks. The first one was Turkish: Vatandaş İçin Medeni Bilgiler (1930). The second, Geometry (1937), was a text for high schools. The Vatandaş İçin Medeni Bilgiler (Civic knowledge for the citizens) introduced the science of comparative government and explained the means of administering public trust by explaining the rules of governance as applied to the new state institutions. Opposition to Kemal in 1930–1931 Mustafa Kemal with the Liberal Republican Party leader Ali Fethi Okyar and his daughter in Yalova, on 13 August 1930. On 11 August 1930, Mustafa Kemal decided to try a multiparty movement once again and asked Ali Fethi Okyar to establish a new party. He insisted on the protection of secular reforms. The brand-new Liberal Republican Party succeeded all around the country. Without the establishment of a real political spectrum, once again, the party became the center to opposition of Atatürk’s reforms, particularly in regard to the role of religion in public life. On 23 December 1930, a chain of violent incidents occurred, starting with the rebellion of Islamic fundamentalists in Menemen, a small town in the Aegean region. This so-called Menemen Incident was considered a serious threat against secular reforms. In November 1930, Ali Fethi Okyar dissolved his own party. A more lasting multi-party period of the Republic of Turkey began in 1945. In 1950, the RPP released the majority position to the Democratic Party. There are arguments that Kemal’s single party rule did not promote direct democracy. The reason experiments with pluralism failed during this period was that not all groups in the country had agreed to a minimal consensus regarding shared values (mainly secularism) and shared rules for conflict resolution. In response to such criticisms, Mustafa Kemal’s biographer Andrew Mango said: “between the two wars, democracy could not be sustained in many relatively richer and better-educated societies. Atatürk’s enlightened authoritarianism left a reasonable space for free private lives. More could not have been expected in his lifetime.”[78] Even though, at times, he did not appear to be a democrat in his actions, he always supported the idea of building a civil society: a system of voluntary civic and social organizations and institutions as opposed to the force-backed structures of the state. In one of his many speeches about the importance of democracy, Mustafa Kemal said in 1933: “ Republic means the democratic administration of the state. We founded the Republic, reaching its tenth year. It should enforce all the requirements of democracy as the time comes.[79] ” Modernization efforts, 1931–1938 In 1931, during the establishment ceremony of the Turkish History Institution. In 1931, Mustafa Kemal established the Turkish Language Association for conducting research works in the Turkish language (Turkish: Türk Dil Kurumu). The Turkish Historical Society (Turkish: Türk Tarih Kurumu) was established in 1931, and began maintaining archives in 1932 for conducting research works on the history of Turkey.[80] On 1 January 1928, he established the Turkish Education Association.[80] The Association supported intelligent and hard-working children in financial need, as well as making material and scientific contributions to the educational life. Atatürk visits the Istanbul University after its reorganization with the University Law of 31 May 1933 that introduced mixed-sex education to the academies, colleges and universities in Turkey. In 1915, during the Ottoman period, a separate section for girl students named the İnas Darülfünunu was opened as a branch of the İstanbul Darülfünunu, the predecessor of the modern Istanbul University. Mustafa Kemal Atatürk during a coffee and smoking break, 1936. In 1933, Mustafa Kemal Atatürk ordered the reorganization of Istanbul University into a modern institution and later established Ankara University in the capital city.[81] Mustafa Kemal dealt with the translation of scientific terminology into Turkish.[82] He wanted the Turkish language reform to be methodologically based. Any attempt to “cleanse” the Turkish language of foreign influence without modelling the integral structure of the language was inherently wrong to him. He personally oversaw the development of the Sun Language Theory (Turkish: Güneş Dil Teorisi), which was a linguistic theory which proposed that all human languages were descendants of one Central Asian primal language. His interest started with the works by the French scientist Hilaire de Barenton titled L’Origine des Langues, des Religions et des Peuples, which postulates that all languages originated from hieroglyphs and cuneiform used by Sumerians,[83] and the paper of Austrian linguist Dr. Hermann F. Kvergić of Vienna titled “La psychologie de quelques elements des langues Turques” (“the psychology of some elements of the Turkic Languages”).[84] He introduced the Sun Language Theory into Turkish political and educational circles in 1935, although he did later correct the more extremist practices.[82] Beginning in 1932, several hundred “People’s Houses” (Turkish: Halk Evi) and “People’s Rooms” (Halk Odası) across the country allowed greater access to a wide variety of artistic activities, sports, and other cultural events. Atatürk supported and encouraged the visual and the plastic arts, which had been suppressed by the Ottoman leaders, who regarded depiction of the human form as idolatry. Many museums opened, architecture began to follow modern trends, and classical Western music, opera, and ballet, as well as the theatre, also took greater hold. Book and magazine publications increased as well, and the film industry began to grow. The original 1935 print of the first Quran in Turkish language, ordered by Atatürk. In 1932, a Qur’an in the Turkish language was read before a live audience and broadcast over the radio.[85] That same year, Mustafa Kemal wanted to “teach religion in Turkish to Turkish people who had been practising Islam without understanding it for centuries”[86] All Qur’ans at the time were printed in Old Arabic. There was a rare polyglot Qu’ran written in Arabic, Persian, Turkish and Latin in the tetrapla style, prepared by savant Andrea Acolutho of Bernstadt and printed at Berlin in 1701.[87] In 1924, three Turkish translations published in Istanbul created controversy. Several renderings of the Qur’an in the Turkish language were read in front of the public.[85] These Turkish Qur’ans were fiercely opposed by religious people. This incident impelled many leading Muslim modernists to call upon the Turkish Parliament to sponsor a Qur’an translation of suitable quality.[88] With the support of Mustafa Kemal, the Parliament approved the project and the Directorate of Religious Affairs enlisted, Mehmet Akif (Ersoy), to compose a Qur’an translation and an Islamic scholar Elmalılı Hamdi Yazır to author a Turkish language Qur’anic commentary (tafsir) titled “Hak Dini Kur’an Dili.” It was only in 1935 that the version read in public found its way to print.[89] Mustafa Kemal believed that the understanding of religion was too important to be left to a small group of people.[86] This included the central religious text of Islam. Mustafa Kemal’s objective was to make the Qu’ran accessible to modern people, and therefore to translate it into modern languages.[86] In 1934, Mustafa Kemal commissioned the first Turkish operatic work, Özsoy. The opera, which was staged at the People’s House in Ankara, was composed by Adnan Saygun and performed by soprano Semiha Berksoy.[90] Eighteen female MPs joined the Turkish Parliament with the 1935 general elections. On 5 December 1934, Turkey moved to grant full political rights to women, before several other European nations. The equal rights of women in marriage had already been established in the earlier Turkish civil code.[91] Women’s place in Mustafa Kemal’s cultural reforms was best expressed in the civic book prepared under his supervision.[92] Mustafa Kemal said that “ There is no logical explanation for the political disenfranchisement of women. Any hesitation and negative mentality on this subject is nothing more than a fading social phenomenon of the past. …Women must have the right to vote and to be elected; because democracy dictates that, because there are interests that women must defend, and because there are social duties that women must perform.[93] ” Change came slowly; in the 1935 elections there were only 18 female MPs out of a total of 395 representatives. Foreign policies Atatürk’s foreign policy followed his motto, “peace at home and peace in the world.”[94] a perception of peace linked to his project of civilization and modernization.[95] The outcomes of Kemal’s policies depended on the power of the parliamentary sovereignty established by the Republic.[96] The Turkish War of Independence was the last time Atatürk used his military might in dealing with other countries. Foreign issues were resolved by peaceful methods during his presidency. Issue of Mosul During the visit of Abdullah I of Jordan. The “Issue of Mosul”, a dispute with the United Kingdom over control of Mosul Province, was one of the first foreign affairs-related controversies of the new Republic. During the Mesopotamian campaign, General Marshall followed the British War Office’s instruction that “every effort was to be made to score as heavily as possible on the Tigris before the whistle blew”, capturing Mosul three days after the signature of the Armistice of Mudros (30 October 1918).[97] In 1920, the Misak-ı Milli, which consolidated the “Turkish lands”, declared that Mosul Province was a part of the historic Turkish heartland. The British were in a precarious situation with the Issue of Mosul, and were adopting almost equally desperate measures to protect their interests. The Iraqi revolt against the British was put down by the RAF Iraq Command during the summer of 1920. From the British perspective, if Mustafa Kemal Atatürk stabilized Turkey, he would then turn his attention to Mosul and penetrate Mesopotamia, where the native population would probably join him thus bringing an insurgent and hostile Muslim nation to the very gates of India. In 1923, Mustafa Kemal tried to persuade the GNA that accepting the arbitration of the League of Nations at the Treaty of Lausanne over Mosul did not mean relinquishing Mosul, but rather waiting for a time when Turkey might be stronger. The artificially drawn border had an unsettling effect on both sides of the population. Later, it was claimed that Turkey began where the oil ends as the border was drawn by the British geophysicists based on the oil reserves. Atatürk did not want this separation.[98] The British Foreign Secretary attempted to disclaim any existence of oil in the Mosul area. On 23 January 1923, Lord Curzon argued that the existence of oil was no more than hypothetical.[97] However, according to Armstrong, “England wanted oil. Mosul and Kurds were the key.”[99] While three inspectors from the League of Nations Committee were sent to the region to oversee the situation in 1924, the Sheikh Said rebellion, beginning in 1924 and escalating until 1927, set out to establish a new government positioned to cut Turkey’s link to Mesopotamia. The relationship between the rebels and Britain was questioned. British assistance was sought after the rebels realised that the rebellion, or its expected outcome, could not stand by itself.[100] In 1925, the League of Nations formed a three-member committee to study the case while the Sheikh Said Rebellion was on the rise. Partly because of the continuing uncertainties along the northern frontier (present-day northern Iraq), the committee recommended that the region should be connected to Iraq with the condition that the UK would hold the British Mandate of Mesopotamia. By the end of March 1925, the necessary troop movements were completed, and the whole area of the Sheikh Said rebellion was encircled.[101] As a result of these manoeuvres, the revolt was put down. Britain, Iraq and Kemal made a treaty on 5 June 1926, which mostly followed the decisions of the League Council. In 1926, Kemal faced growing opposition to his reform policies, a continuing precarious economic situation, and a defeat in the Mosul issue. A large section of the Kurdish population and the Iraqi Turkmen were left on the other side of the border. The Sheikh Said Rebellion hastened both the imposition of the Republican Party and the speed of Atatürk’s reforms. In 1925, the population was largely illiterate and disparate. Turkey was in ruins, reconstruction was difficult, poverty was everywhere and people were in pain, which fed separatist violence.[102] Mustafa Kemal attributed the rebellion to certain notables rather than a section of the population, who had been found guilty by the courts (kanunen mucrim olan bazi muteneffizan) and who used the mask of religion to conceal the interests of landlords, feudal tribal leaders and other “reactionaries” on 7 March 1925.[103] Relations with the RSFSR/Soviet Union See also: Russia–Turkey relations#Turkey and the Soviet Union During a reception at the USSR Embassy in Ankara, on 7 November 1927. Exchanges on the concept of a Balkan Federation during the visit of Voroshilov, a vision of Kemal’s which was never achieved. In his message to Vladimir Lenin, the Bolshevik leader and head of the RSFSR’s government, dated 26 April 1920, Kemal promised to coordinate his military operations with the Bolsheviks’ “fight against imperialist governments” and requested 5 million lira in gold as well as armaments “as first aid” to his forces.[104] In 1920 alone, the Lenin government supplied the Kemalists with 6,000 rifles, over 5 million rifle cartridges, 17,600 projectiles as well as 200.6 kg of gold bullion; in the subsequent 2 years the amount of aid increased.[105] In March 1921, the GNA representatives in Moscow signed the “Friendship and Brotherhood” Treaty with Soviet Russia, which was a major diplomatic breakthrough for the Kemalists. The Treaty of Moscow, followed by the identical Treaty of Kars in October the same year, gave Turkey a favourable settlement of its north-eastern frontier at the expense the Armenian Soviet Socialist Republic, then nominally an independent state. The two country’s relations were friendly but were based on the fact that they were fighting against a common enemy: Britain and the West.[106] In 1920, Kemal toyed with the idea to use a state-controlled Turkish Communist Party to forestall the perceived spread of communist ideas in the country and gain access to the Comintern’s financing;[107] nevertheless, the entire Turkish communist leadership were assassinated on 28 January 1921 at Kemal’s behest.[108] “Friendship with Russia,” said Mustafa Kemal, “is not to adopt their ideology of communism for Turkey.”[106] He declared: “Communism is a social issue. Social conditions, religion, and national traditions of our country confirm the opinion that Russian Communism is not applicable in Turkey.”[109] In a 1 November 1924 speech he said: “Our amicable relations with our old friend the Soviet Russian Republic are developing and progressing every day. As in past our Republican Government regards genuine and extensive good relations with Soviet Russia as the Keynote of our foreign policy.”[106] After the Turks, on 16 December 1925, withdrew their delegation from Geneva, thus leaving the League of Nations Council to grant a mandate for the Mosul region to Britain without their consent, Kemal countered[110] by concluding a non-aggression pact with the USSR on 17 December the same year.[111] In 1935, the pact was prolonged for another 10 years.[112] In 1933, the Soviet War minister Kliment Voroshilov visited Turkey and attended the tenth year celebrations of the Republic.[113] Kemal explained his position regarding the realization of his plan for a Balkan Federation economically uniting Turkey, Greece, Romania, Yugoslavia and B
  2. ANA SAYFA
    ENGLISH
    YERLEŞKE HARİTASI
    İLETİŞİM
    BİLGİ EDİNME
    PORTAL GİRİŞ
    Açık Öğretim FakültesiAtatürk Üniversitesi
    Yatırım ve Onarım Faaliyetleri
    ESRUC 3rd
    October 13-15, 2012

    Üniversitemiz
    Yönetim
    Birimler
    Öğrenciler
    Bilgi Sistemleri
    e-Kaynaklar

    Haberler
    Sağlık Bilimleri Fakültesi’nden…Sağlık Bilimleri Fakültesi öğretim üyeleri ve öğrencileri sağlıklı yaşam ve meme kanserine …
    19
    10.2012
    Atatürk Üniversitesi Boks Takımı…Atatürk üniversitesi Boks Takımı sporcuları 12-18 Kasım 2012 tarihleri arasında Azerbaycan’da y…
    19
    10.2012
    İİBF Dekanı Orhan: Başarılı…Atatürk üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dekanı Prof. Dr. M. Suphi Orhan, “Dün…
    18
    10.2012
    Tüm Haberler
    Hızlı Erişim
    Fakülteler
    Enstitüler
    Yüksekokullar
    Meslek Yüksekokulları
    Araştırma Merkezleri
    Telefon Rehberi
    Öğrenci Bilgi Sistemi
    e-Posta Giriş
    Kütüphane
    Üniversite Hastanesi
    2. Üniversite

    Duyurular
    Uluslararası Katılımlı Bölgesel İşbirliği ve Kalkınma Sempozyumu’na Davet
    Zorunlu Ortak Dersler
    Ziraat İşletme Müdürlüğü Kurbanlık Hayvan Satışı
    AKADEMİK PERSONEL İNGİLİZCE – RUSCA KONUŞMA KURSU
    Yabancı Dil Kursları
    2012-2013 EĞİTİM ÖĞRETİM YILI GÜZ DÖNEMİ KURS PROGRAMI AFİŞİ
    3. VOLTAMETRİ VE NÖRON KÜLTÜRÜ KURSU
    HALK OYUNLARI ÇALIŞMALARI
    28/09/2012 TÜRKÇE MUAFİYET/YETERLİK SINAV SONUÇLARI
    FARABİ BAHAR BAŞVURULARI İLE İLGİLİ KARAR
    GİDEN FARABİ ÖĞRENCİLERİNİN DİKKATİNE
    İş Güvenliği Uzmanlığı Eğitim Programları
    TUS ve DUS Sonucu Başarılı Olan Adaylardan İstenilen Belgeler
    EK KONTENJANDAN GELEN YABANCI UYRUKLU ÖĞRENCİLERİN DİKKATİNE
    Özel DuyurularTüm Duyurular

    Tüm Etkinlikler

    Tasarım ve Uygulama :BAUM | İstatistik
    gelişim

  3. Home Page | TR EN

    All you would like to
    know about Havaş

    Detailed information
    about our services

    All regions across Turkey
    and contact information

    Shuttle hours
    and operational information

    Our quality policy,
    certificates and others

    Our vision,
    recruitment and others

    Export-Import
    Warehouse

    Corporate
    communications

    HAVAŞ Europe

    Ankara
    Antalya
    Bodrum
    Çorlu
    Dalaman
    Gaziantep
    Hatay
    Hopa
    İstanbul Atatürk Airport
    İstanbul Sabiha Gökçen Airport
    İzmir
    İzmit
    Konya
    Malatya
    Samsun
    Şanlıurfa
    Trabzon

    Bodrum

    PUBLIC ANNOUNCEMENT
    HAVAŞ, an esteemed enterprise and the oldest ground handling company of Turkey, provides employment for about 11,000 people and successfully represents our country at national and international levels. As part of its activities, HAVAŞ has been conducting passenger transports since 29 years, between airports and city centers in various cities of our country, in the routes and tariffs approved by the competent authorities and in line with the applicable laws and regulations by obtaining all necessary permits, licenses and authorizations.

    These services which are provided without any discrimination just like a public service in 17 cities including the airports with a very limited number of passengers, have been stopped in Istanbul by a decision of the Istanbul Metropolitan Municipality. We were forced to suspend our services on January 14, 2012, at 09:00 am and as part of a good faith initiative we felt the necessity to make a public announcement to avoid any possible grievances of our citizens.

    At HAVAŞ we were carrying out our services by respecting all applicable legal and commercial rules and within the framework of our acquired rights arising from the privatization processes but we had to stop them temporarily. We hereby declare that we will take all necessary legal actions in order to resume urgently offering our services which are of high public interest in our opinion and we respectfully announce to the public that we hope to restart promptly offering our services to our citizens.

    HAVAŞ Ground Handling Co.

    CONTACT INFORMATION
    Airport Name

    Atatürk Airport

    Operational Representative

    Süha Erkuzu

    Office

    0 212 465 47 00 / 1615

    Fax

    0 212 465 57 52

    E-Mail

    serkuzu(at)havas.net

    Shuttle Company

    Ataturk Airport Shuttle Company

    Shuttle Company Phone

    444 0 487

    KOZYATAĞI SHUTTLE SERVICE INFORMATION
    Shuttle Departure Location: Derya Sokak.Moğulkoç Business Center No:7/A Sahrayıcedit – Kozyatağı/İSTANBUL

    Office Phone: 0216 411 86 00

    Click here to interactive map

    Shuttle Departure Times
    From Airport:

    04:00

    12:00

    20:00

    05:00

    13:00

    21:00

    06:00

    14:00

    22:00

    07:00

    15:00

    23:00

    08:00

    16:00

    00:00

    09:00

    17:00

    01:00

    10:00

    18:00

    11:00

    19:00

    From Kozyatağı:

    04:00

    12:00

    20:00

    05:00

    13:00

    21:00

    06:00

    14:00

    22:00

    07:00

    15:00

    23:00

    08:00

    16:00

    00:00

    09:00

    17:00

    01:00

    10:00

    18:00

    11:00

    19:00

    Shuttle Route
    Airport – Kozyatağı: Airport, Kavacık Bridge, Havaş Kozyatağı Office.

    Kozyatağı -Airport : Havaş Kozyatağı Office, Airport, Kavacık Bridge.

    Drop Off Points
    From Airport to Kozyatağı: Kavacık Bridge.

    Duration of Trip
    Approximately 1 Hour (depends on the traffic)

    Fare
    17,00 TL (VAT Included)

    TAKSİM SHUTTLE SERVICE INFORMATION

    Taksim, next to Metropolitan Art Gallery (20 mt. from THY office)

    Click here for interactive service map

    Shuttle Departure Times
    From Airport

    04:00

    08:30

    13:00

    17:30

    22:00

    04:30

    09:00

    13:30

    18:00

    22:30

    05:00

    09:30

    14:00

    18:30

    23:00

    05:30

    10:00

    14:30

    19:00

    23:30

    06:00

    10:30

    15:00

    19:30

    00:00

    06:30

    11:00

    15:30

    20:00

    00:30

    07:00

    11:30

    16:00

    20:30

    01:00

    07:30

    12:00

    16:30

    21:00

    08:00

    12:30

    17:00

    21:30

    From Taksim

    03:30

    08:00

    12:30

    17:00

    21:30

    04:00

    08:30

    13:00

    17:30

    22:00

    04:30

    09:00

    13:30

    18:00

    22:30

    05:00

    09:30

    14:00

    18:30

    23:00

    05:30

    10:00

    14:30

    19:00

    23:30

    06:00

    10:30

    15:00

    19:30

    00:00

    06:30

    11:00

    15:30

    20:00

    00:30

    07:00

    11:30

    16:00

    20:30

    01:00

    07:30

    12:00

    16:30

    21:00

    Shuttle Route
    Atatürk Airport, Bakırköy SeaBus Pier, Coastal Road, Aksaray, Tepebaşı, Taksim.

    Drop Off Points
    Aksaray, Şişhane and Tepebaşı.

    Duration of Trip
    Approximately 40 minutes (depends on the traffic)

    Fare
    10,00 TL (VAT Included)

    BAKIRKÖY SHUTTLE SERVICE INFORMATION
    Shuttle Departure Locations
    Bakırköy : Bakırköy SeaBus Pier

    Click here for interactive service map

    Shuttle Departure Times
    Airport: Shuttles depart from the Airport 20 minutes before arrival times of SeaBuses in order to meet every SeaBus coming from Bostancı to Bakırköy.

    Bakırköy : There is a shuttle for each SeaBus coming from Bostancı to Bakırköy.

    Shuttle Route
    Atatürk Airport, Yeşilyurt Crossroad, Galeria Shopping Mall, Bakırköy SeaBus Pier.

    Drop Off Points
    Passengers are dropped off at Galleria Shopping Mall on the way from the Airport to Bakırköy.

    Duration Trip
    Approximately 15 minutes (Depends on the traffic)

    Fare
    5,00 TL (VAT Included)

    Top
    Havaş Ground Handling Co. / Turkey
    TAV Yönetim Binası / İstanbul Atatürk Havalimanı Dış Hatlar Terminali
    (A Kapısı-VIP yanı) 34149 Yeşilköy Istanbul
    Tel : +90 212 465 56 56 Faks : +90 212 465 56 00
    E-mail :info@havas.net E-mail :musteri@havas.net

  4. Anasayfa
    2012-13 OKUL TAKVIMI
    YÖNETMELIK
    KAYIT
    Hakkımızda
    Basında Okulumuz
    Hitabe/March
    Ayın Konusu
    Tűrkçe Dili
    Çocuklar İçin
    İletişim

    Duyurular
    Okulumuz aciliyor…
    Acilis torenimiz 13 Ekim 2012 Cumartesi gunu saat 11’de Turkevi binasinda yapilacaktir.

    2012-2013 Yili Okul takvimi
    20 Ekim itibari ile dersler “210 East 33rd Street, New York, NY 10016” de yapilacaktir.

    ATKB Yönetim Kurulu Toplantıları
    Yönetim Kurulu toplantılarımız düzenli olarak yapılmaktadir. Kesin tarihler için bizi arayınız.

    Click the image and Discover Turkey

    UserName:

    Password:

    Forgot your password?

    Sayın Üyelerimiz ve Türk Toplumu,
    Sayın Veliler ve Değerli Öğrencilerimiz…

    ATATÜRK OKULU Websitesine Hoş Geldiniz !!

    BAŞ SAĞLIĞI MESAJI

    Amerika Türk Kadınlar Birliği (ATKB) Başkanı Şermin Özçilingir’in eşi, Nex Worldwide Express’in sahibi Abdurrahman Özçilingir’i kaybetmenin üzüntüsünü yaşıyoruz.

    Özçilingir’in Cenaze Namazı 11 Ekim sabah saat 10.00 da Brooklyn Fatih Camii’nde kılınacaktır.

    FATİH CAMİİ adresi: 5911 8th Avenue, Brooklyn, NY 11220
    Abdurrahman Özçilingir’in cenazesi Türkiye’de memleketi olan Kayseri’ye gönderilecek ve 12 Ekim Cuma günü Ulu Cami’deki ikindi namazı’nı müteakip cenaze namazından sonra toprağa verilecektir.

    ATKB ailesi ve ATATÜRK OKULU olarak Merhuma Tanrı’dan rahmet, ailesine ve yakınlarına baş sağlığı dileriz.

    ATKB Başkanı Şermin Özcilingir’in Ankara Ziyareti

    Click here to view these pictures larger

    23 Nisan Faaliyetlerimiz Nedeniyle
    Organizasyonumuza Verilen Takdirnameler

    2011-2013 Dönemi Yönetim Kurulu

    ATKB Yönetim Kurulu 12 Haziran olağan seçiminden sonra üyelerle birlikte.

    Şermin Özçilingir – Başkan
    Suzan Önal – Başkan Yardımcısı
    Güliz Canel – Genel Sekreter
    Vaside Ünal – Veznedar
    Dr. Ece Algür – Kayıt Sekreteri

    Seher Atamtürktür Erim – Asil Üye
    Ceren Olga Sayan – Asil Üye
    Elif Karakurum – Asil Üye
    Fatma Aldaş- Asil Üye
    Ela İlkgelen – Asil Üye
    Lale Yılmaz – Asil Üye

    Dernegimize ve bilhassa Ataturk Okulumuza destek veren ve bizden maddi yardimlarini esirgemeyen degerli is adamlarimiza, sirketlere ve ayrica “Turkish Cultural Foundation”a sonsuz tesekkurlerimizi iletiyoruz.

    ATKB gururla TCA’i desteklemektedir.

    AYIN KONUSU

    Okul Yonetmeligini indirmek için lütfen resme tıklayınız.

    Okul takvimini indirmek için lütfen resme tıklayınız.

    Okul kayıt formunu indirmek için lütfen resme tıklayınız.

    Please click the above image to print the ATATÜRK School Enrollment Form.

  5. Home
    Atatürk
    History
    Ministry
    City Guide
    Culture
    Tourism
    Art
    Archeology
    Publications
    Stolen Works
    Virtual Tour
    Brochures
    Photograph Gallery
    News and Announcements
    Useful Links

    Tree: History > Atatürk > Biography of Atatürk

    Biography of Atatürk
    ATATURK, FOUNDER OF THE TURKISH REPUBLIC AND THE FIRST PRESIDENT OF THE REPUBLIC

    Mustafa Kemal Atatürk (1881-1938)

    ATATURK, FOUNDER OF THE TURKISH REPUBLIC AND THE FIRST PRESIDENT OF THE REPUBLIC

    Mustafa Kemal Atatürk was born in a three-storey pink house at Islahhane Street, Kocakasim District, Salonika in 1881. His father was Ali Riza Efendi and mother was Zübeyde Hanim. His paternal grand father Hafiz Efendi is a member of Kocacik Nomads from Konya and Aydin region, which was settled in Macedonia during 14th-15th centuries. His mother Zübeyde Hanim, also a daughter of an old Turkish family, settled in the town of Langasa near Salonika. Ali Riza Efendi who worked in various areas such as; a military officer, a pious foundation clerk and for some time a timber merchant and got married with Zübeyde Hanim in 1871. Four of Atatürk’s five siblings died at an early age, only his sister Makbule Atadan survived and lived until 1956.

    Atatürk’s Address to the Youth of Turkey (1.71 MB)

    Little Mustafa commenced his education in Hafiz Mehmet Efendi’s neighbourhood school, later he was transferred to Semsi Efendi School, because his father wished so (Comparatively modern education at the time.) During his primary education, he lost his father in 1888. For a while he stayed on his uncle’s farm in Rapla, returned to Salonika and completed his primary education. He enrolled to Salonika Junior High School for Civil Servants. After a short time in 1893, he transferred to Military Junior High School. It is at this school his math teacher Mustafa Bey, added Kemal to his name in between 1896-1899, Mustafa Kemal finished Monastir Military Senior High School and commenced Military College in Istanbul. In 1902 he graduated with the rank of lieutenant and continued his education in Military Academy. In January 1905 he completed the Academy and graduated with the rank of a captain. His first appointment was in 5 Army in Damascus in between 1905-1907. He was promoted to adjutant major in 1907 and appointed to 3 Army in Monastery. He was the Chief of Staff of the Army Corps which entered Istanbul on 19 April 1909. He was sent to France in 1910 and took part in Picardie Manoeuvres. In 1911 he was back in Istanbul and started to work under the Command of General Staff.

    Mustafa Kemal and a group of friends took part in Tobruk and Derna Fronts during the war which started in 1911 against the Italians who were attacking Tripoli (Libya). He won the Battle of Tobruk against the Italian forces on 22 December 1911. He was then appointed to Derna Front as the Commander-in-Chief on 6 March 1912.

    When the Balkan War started in October 1912, Mustafa Kemal joined the battle with units in Gelibolu (Gallipoli) and Bolayir. He greatly contributed to the retrieval of Edirne and Dimetoka (Dhidhimotikhon). In 1913 he was appointed to Sofia as the military attache. During his assignment in Sofia he was promoted to lieutenant-colonel. His duty as the military attache ended in January 1915. During his stay in Sofia, the First World War had started and the Ottoman Empire had become obliged to enter in this war. Mustafa Kemal was appointed to Tekirdag to organize the 19 Division.
    It is in the First World War, which started in 1914, that Mustafa Kemal wrote an heroic epic and made the legend of Dardanelles are Impassable against Entente troops in Gallipoli. On 18 March 1915, when British and French navies failed to break in through the Straits of Dardanelles with heavy losses, the decision to land troops on the Gallipoli peninsula had been given. Under the command of Mustafa Kemal, 19 Division halted the enemy forces, which landed in Ariburnu -now called Anzak Koyu (Anzac Cove)- on 25 April 1915 at Conkbayir. Mustafa Kemal was promoted to full colonel after this great success. British forces started attacking again from Ariburnu on 6-7 August 1915. Anafartalar Group Commander Mustafa Kemal won the victory of Battle of Anafartalar on 9-10 August. Following this, he also won the victories of Battle of Kirectepe on 17 August and Second Battle of Anafartalar on 21 August. The Turkish nation defended her honour in Gallipoli (Battle of Canakkale) against Entente States by losing approximately 253,000 of her sons to martyrdom. Mustafa Kemal’s famous order to his soldiers “I do not order you to attack, I order you to die”, had changed the destiny of this Front.

    In 1916 after Gallipoli, Mustafa Kemal took duties in Edirne and in Diyarbakir. He was promoted to brigadier general in 1 April 1916. He took part in the battles against Russian forces by which Mus and Bitlis were liberated. After short duties in Damascus and Aleppo, he returned to Istanbul in 1917. He went to Germany with Heir Apparent Prince Vahdeddin Efendi for observations in the European Western Front. He became sick after this trip and received treatment in Vienna and Carlsbad. He returned to the Front on 15 August 1918 as the Commander-in-Chief of the 7 Army in Aleppo. At this front he achieved the most successful defensive battles in history against the British forces. He was appointed as the Commander-in-Chief of the Lightning Army Group on 31 October 1918, just one day after the signing of the truce in Moudros. After the abolishment of this Army Group he was appointed for a duty in the Ministry of War in Istanbul on 13 November 1918.

    After the beginning of the occupation of the country and demobilization of the Ottoman armies according to the Moudros Truce, Mustafa Kemal arrived in Samsun on 19 May 1919 as the Inspector General of the 9 Army. On 22 June 1919, he issued the Amasya Circular, declaring that the nation’s determination and decision will restore the nation’s independence and called for the gathering of Congress in Erzurum and Sivas. Between 23 July and 7 August 1919 delegates from all over the country gathered in Erzurum and then between 4 September and 11 September 1919 in Sivas, determining the path to follow in order to gain nation’s independence. On 27 December 1919 he was welcomed in Ankara with great enthusiasm. 23 April 1920, the first day of the Turkish Grand National Assembly, was one of the very important steps on the way to the founding of the Turkish Republic. Mustafa Kemal was elected as the first Speaker of the House and the Head of the Government. The Turkish Grand National Assembly started preparing and passing the new laws necessary for implementing the Independence War successfully.

    The Turkish Independence War was started when the first bullet was fired against the enemy during the occupation of Izmir by the Greek forces on 15 May 1919. Victors of the First World War, by signing of the Sevres Agreement, started the occupation of their shares of the Ottoman Empire. At the beginning, resistance against occupation forces started with militia forces, namely Kuva-i Milliye (National Forces). The Turkish Grand National Assembly established the regular army and successfully led the Independence War to victory by integrating the militia forces into the regular army.
    The important stages of the Independence War under the leadership of Mustafa Kemal were,

    • Liberation of Sarikamis (20 September 1920), Kars (30 October 1920) and Gümrü (7 November 1920).

    • Defences of Cukurova, Gaziantep, Sanliurfa and Kahraman Maras (1919-1920).

    • Victory at the First Battle of Inönü (6-10 January 1920)

    • Victory at the Second Battle of Inönü (23 March-1 April 1920).

    • Victory at the Battle of Sakarya (23 August-13 September 1921).

    • Great Offensive, Battle of Dumlupinar (Battle of Commander-in-Chief) and the Great (Final) Victory (26 August-9 September 1922).

    After the victory at the Battle of Sakarya, the Turkish Grand National Assembly promoted Mustafa Kemal to the rank of Field Marshal and granted him the title of Gazi-the Victorious Fighter. The Independence War was ended by the Lausanne Peace Treaty on 24 July 1923. Thus, all the impediments of the Sevres Agreement had been removed and integrity of the Turkish land had been accomplished by the signing of the Lausanne Agreement. There were no obstructions left on the way to establish the new Turkish State based on national solidarity.

    Founding of the Turkish Republic had been heralded by the opening of the Turkish Grand National Assembly on 23 April 1920. National Assembly’s successful administration during the Independence War had secured the founding of the new Turkish State. Caliphate and Sultanate (monarchy) separated and Sultanate was abolished on 1 November 1922. Therefore, the administrative ties with the Ottoman Empire were broken. The declaration of Republic was made on 29 October 1923 and Mustafa Kemal was unanimously elected as the first President of the Republic. Ismet Inönü formed the first government of the Republic on 30 October 1923. Sovereignty unconditionally belongs to Nation and Peace at home, peace in the world are the raising fundamentals of the Turkish Republic.

    Atatürk made many reforms in order to bring Turkey to the level of contemporary civilizations. Those reforms can be put under five main topics:

    1. Political Reforms

    – Abolishment of the Sultanate (1 November 1922)
    – Declaration of the Republic (29 October 1923)
    – Abolishment of Caliphate (3 March 1924)

    2. Social Reforms

    – Women were given equal rights with men (1926-1934)
    – The Revolution of Headgear and Outfit (25 November 1925)
    – Closing of dervish lodges and shrines (30 November 1925)
    – The surname law (21 June 1934)
    – Abolishment of nicknames, pious and royal titles (26 November 1934)
    – Adoption of the International calendar, time and measurements (1925-1931)

    3. Juridical Reforms

    – Abolishment of the Canon Law (1924-1937)
    – Instating the new Turkish Civil Code and other legislation to suit secular order (1924 – 1937)

    4. Educational and Cultural Reforms

    – Integration of education (3 March 1924)
    – Adoption of the new Turkish alphabet (1 November 1928)
    – Establishment of the Turkish Language and Historical Societies (1931-1932)
    – Organization of the university education (31 May 1933).
    – Innovations in fine arts

    5. Economical Reforms

    – Abolishment of old taxation laws.
    – Encouragement of the farmers.
    – Establishment of model farms.
    – Legislation of the Encouragement of the Industry Law and establishment of Industrial Corporations.
    – Implementing First and Second Development Plans (1933-1937), construction of new highways to reach every corner of the country.

    In accordance with the new surname law, Turkish Grand National Assembly granted Mustafa Kemal with the surname Atatürk on 24 November 1934.
    Atatürk had been elected twice as the Speaker of the House (National Assembly), on 24 April 1920 and 13 Augustus 1923. His chairmanship at that time, was equal to the Head of State and the Government combined. On 29 October 1923 Republic was declared and Atatürk was elected as the first President of the Republic. According to the Constitution Presidential elections held for every four years. Atatürk had been re-elected as the President of the Republic in 1927, 1931 and 1935 by the Turkish Grand National Assembly.

    Atatürk very frequently used to go for fact-finding trips in the country. He kept in contact with local authorities and directed them personally in every occasion. In the capacity of the President of the Republic, he received the visiting foreign presidents, premiers, ministers and commanders with great respect and authority.

    Atatürk gave his Great Speech on 15-20 October 1927 in which he described the Independence War and Founding of Republic, he then made his 10th Year Speech on 29 October 1933.

    Atatürk was very modest in his private life. He married with Latife Hanim on 29 January 1923. Together they had many trips around the country. Their marriage lasted until 5 August 1925. As a great lover of children, Atatürk adopted his daughters Afet (Inan), Sabiha (Gökcen), Fikriye, Ülkü, Nebile, Rukiye, Zehra and his son Mustafa, a young shepherd boy. He also had two children under his protection, Abdurrahim and Ihsan. He secured a good life and future for these children who survived.

    In 1937, he donated his farms to the State Treasury and some of his real estate to Ankara and Bursa Municipality Councils. He divided his inheritance among his sister, his adopted children and the Turkish Language and Historical Societies. He enjoyed reading, listening music, dancing, horse riding and swimming. He was very much interested in the Western Anatolian folk dance Zeybek, wrestling and listening to Rumelia songs. He had great pleasure in playing black-gammon and billiards. He valued very much his horse Sakarya and his dog Fox. He had made up a very rich library of his own. He used to invite statesmen, scholars and scientists to dinners and discuss state affairs with them. He was very particular about his appearance and was smartly dressed all the times. He was also a nature lover. He very often used to visit his farm Atatürk Orman Ciftligi-Atatürk Forest Farm and took part at works in person. Atatürk was proficient in French and German.

    On 10 November 1938 at 9.05 in the morning, in Istanbul, Dolmabahce Palace, he died of the liver ailment he was suffering from. He was buried with a ceremonial funeral in a temporary place of rest at the Ethnographical Museum in Ankara on 21 November 1938. After the building of Anitkabir (Atatürk Mausoleum) he was taken to his permanent place of rest with a grand ceremony on 10 November 1953.

    Culture is the foundation of Turkish Republic.
    Mustafa Kemal Atatürk, 1936

    Atatürk’s 10th Year Speech

    nutuk.wav (4000 KB)

    nutuk.rm (381 KB)

  6. Please read: a personal appeal from Wikipedia founder Jimmy Wales Şimdi Okuyun Mustafa Kemal Atatürk Vikipedi, özgür ansiklopedi “Atatürk” buraya yönlendirilmektedir. Diğer kullanımlar için Atatürk (anlam ayrımı) sayfasına bakınız. Mustafa Kemal Atatürk 1. Türkiye Cumhurbaşkanı Görev süresi 29 Ekim 1923 – 10 Kasım 1938 Yerine gelen İsmet İnönü 1. Türkiye Başbakanı Görev süresi 30 Nisan 1920 – 24 Ocak 1921 Yerine gelen Fevzi Çakmak 1. Türkiye Büyük Millet Meclisi Başkanı Görev süresi 24 Nisan 1920 – 29 Ekim 1923 Yerine gelen Ali Fethi Okyar 1. Cumhuriyet Halk Partisi Genel Başkanı Görev süresi 9 Eylül 1923 – 10 Kasım 1938 Yerine gelen İsmet İnönü Kişi bilgileri Doğum Mustafa 1881 Selânik Ölüm 10 Kasım 1938 İstanbul Yattığı yer Anıtkabir Milliyeti Türk Partisi İttihat ve Terakki Partisi Cumhuriyet Halk Partisi Diğer siyasi bağlantıları Türkçülük, Türk milliyetçiliği Ölümünden sonra çıkan bir akım olarak: Atatürkçülük Eşi Latife Hanım (1923-1925) İlişkileri Babası: Ali Rıza Bey Annesi: Zübeyde Hanım İmzası Askeri hizmeti Bağlılığı Osmanlı (1893-1919) Türkiye (1919-1927) Branşı Kara Kuvvetleri Hizmet yılları 1893-1927 Rütbesi Mareşal Komutası 19.Tümen, 16. Kolordu, 2. Ordu, 7. Ordu, Yıldırım Orduları Grubu, TBMM Orduları Çatışma/savaşları Trablusgarp Savaşı, Balkan Savaşları, I. Dünya Savaşı (Çanakkale Cephesi, Kafkasya Cephesi, Sina ve Filistin Cephesi), Türk Kurtuluş Savaşı Ödülleri Liste (24 madalya) Biyografi Olaylar • Ölümü • Dil Teorisi Atatürkçülük İlkeleri • Devrimleri Dökümanlar Sözleri • Yapıtları Fotoğraflar • Videolar • Portreler Mustafa Kemal Atatürk (Nüfus kâğıdında Kamâl Atatürk[1]) (1881, Selânik – 10 Kasım 1938, İstanbul), Türkiye Cumhuriyeti’nin ilk cumhurbaşkanı olan Türk siyasetçi ve devlet adamı. Osmanlı mirlivası ve Türkiye’nin iki mareşalinden biridir. 1919 yılında başlattığı Kurtuluş Savaşı’nın önderliğini yapmış; daha sonra, modern Türkiye’yi oluşturan devrim ve reformları gerçekleştirmiştir.[2] Mustafa Kemal Atatürk Osmanlı Ordusu’nda subay olarak görev yapmış; 1921 tarihli Sakarya Meydan Muharebesi’nden sonra “Gazi” unvanını almış ve mareşalliğe yükselmiştir.[2] Cumhuriyet Halk Partisi’ni kurmuş ve ilk genel başkanı olmuştur.[3] 1938 yılındaki vefatına kadar arka arkaya 4 kez cumhurbaşkanı olan Atatürk, bu görevi en uzun süre yürüten cumhurbaşkanı olmuştur.[2] Konu başlıkları [gizle] 1 Çocukluk ve gençlik (1881-1904) 2 Askerlik (1905-1918) 2.1 Erken dönem 2.2 Trablusgarp Savaşı 2.3 Balkan Savaşları 2.4 Birinci Dünya Savaşı 3 Milli Mücadele (1919-1923) 3.1 Örgütlenme 3.2 Hâkimiyetin sağlanması 3.3 Barış 4 Cumhurbaşkanlığı (1923-1938) 4.1 İç politika 4.1.1 Devrimler 4.1.2 Siyasi Olaylar 4.1.3 Ekonomi 4.2 Dış politika 4.2.1 Musul Sorunu 4.2.2 Türk-Yunan İlişkileri 4.2.3 Milletler Cemiyeti 4.2.4 Balkan Antantı 4.2.5 Montrö Boğazlar Sözleşmesi 4.2.6 Sadabat Paktı 4.2.7 Hatay Sorunu 4.3 Askeriye 5 Özel Hayatı 5.1 Doğum tarihi 5.1.1 Nüfus Cüzdanı 5.2 Doğum yeri 5.3 İsmi 5.4 İlgileri 5.5 Şahsi ilişkileri 5.6 Ölümü 6 Hatırası 6.1 Atatürk Aleyhine İşlenen Suçlar Hakkında Kanun 6.2 Türk Lirası 6.3 Konusu olduğu diziler, filmler, belgeseller ve reklamlar 7 Eserleri 8 Kaynakça 9 Ayrıca bakınız 10 Dış bağlantılar Çocukluk ve gençlik (1881-1904) [değiştir] Kız kardeşi Makbule Hanım, annesi Zübeyde Hanım ve Atatürk Harp Okulu’nda arkadaşları ile birlikte, 1901 1839’da Kocacık’ta doğduğu sanılan[4] babası Ali Rıza Efendi aslen Manastır’a bağlı Debre-i Bâlâ’dandır.[5] Babasının ailesi Arnavutlar[6][7][8][9] ya da 14-15. yüzyılda Anadolu’dan bölgeye göç etmiş olan Yörüklerdendir.[4][5][10] Daha sonradan ailesi Selanik’e göç eden Ali Rıza Bey,[11] burada gümrük memurluğu ve kereste ticareti yapıyordu.[12] Ali Rıza Bey, 1871 yılında 1857 yılında Selanik’e yakın Langaza’da doğan[13] Zübeyde Hanım’la evlenmişti.[14] Mustafa Kemal Atatürk, bu çiftin çocuğu olarak, Rumî 1296 olarak kayıtlı olmak ve günü belli olmamakla beraber 1881 yılında Selanik’te doğmuştur. Kendi doğum tarihini 19 Mayıs olarak ifade ve kabul etmiştir.[15] Doğum itibarıyla Fatma, Ömer, Ahmet, Naciye ve Makbule adlı beş kardeşi olsa da Mustafa ile birlikte sadece Makbule küçük yaşta ölmeden sağ kalabilmiştir.[16][17] Öğrenim çağına gelen Mustafa’nın hangi okula gideceği konusunda annesi ile babası arasında anlaşmazlık çıkmıştı. Annesi Mustafa’nın Hafız Mehmet Efendi’nin mahalle mektebine gitmesini istiyor, babası ise o dönemki yeni yöntemlerle eğitim yapan Mektebi Şemsi İbtidai’nde (Şemsi Efendi Mektebi) okumasını istiyordu. En sonunda önce mahalle mektebine başlayan Mustafa, birkaç gün sonra Şemsi Efendi Mektebi’ne geçti.[18] 1888 yılında babasını kaybetti.[19] Bir süre Rapla Çiftliği’nde dayısı Hüseyin’in yanında kalıp hafif çiftlik işleriyle uğraştıktan sonra Selanik’e dönüp okulunu bitirdi.[20] Bu arada Zübeyde Hanım, Selanik’te gümrük memuru olan Ragıp Bey ile evlendi.[21] Şimdi müze olan Koca Kasım Paşa Mahallesi Islahhane Caddesi’ndeki ev 1870’te Rodoslu müderris Hacı Mehmed Vakfı tarafından yaptırılmış ve 1878’de yeni evlenen Ali Rıza Bey tarafından kiralanmıştır. Ancak o öldükten sonra Mustafa ve ailesi bu evden yanındaki 2 katlı, 3 odalı ve mutfaklı daha küçük eve taşınmışlardır.[22] Mustafa, Selânik Mülkiye Rüştiyesi’ne kaydoldu ve 1893 yılında Selânik Askerî Rüştiyesi’ne girdi. Bu okulda Matematik Öğretmeni Yüzbaşı Üsküplü Mustafa Sabri Bey ona anlamı mükemmellik, olgunluk olan “Kemal” adını verdi.[23] Fransızca öğretmeni Yüzbaşı Nakiyüddin Bey (Yücekök), özgürlük düşüncesiyle genç Mustafa Kemal’in düşünce yapısını etkiledi. Mustafa Kemal Kuleli Askerî İdadisi’ne girmeyi düşündüyse de ona ağabeylik yapan Selânikli subay Hasan Bey’in tavsiyesine uyarak Manastır Askerî İdadisi’ne kaydoldu. 1896-1899 yıllarında okuduğu Manastır Askerî İdadisi’nde tarih öğretmeni Kolağası Mehmet Tevfik Bey (Bilge), Mustafa Kemal’in tarihe olan merakını güçlendirdi.[24] Bu tarihte başlayan 1897 Osmanlı-Yunan Savaşı’na gönüllü olarak katılmak istediyse de hem İdadi öğrencisi olduğu için, hem de 16 yaşında olduğundan dolayı cepheye gidememiştir. Bu okulu ikincilikle bitirdi.[25] 13 Mart 1899’da[26] [27] İstanbul’da Mekteb-i Harbiye-i Şahane’ye girdi. Birinci sınıfı 27., ikinci sınıfı 11., üçüncü sınıfı 1902’de Mülazım bugünkü ismiyle Teğmen rütbesiyle 549 kişi arasından piyade sınıf sekizincisi (1317 – P.8) olarak bitirdi.[25] Akabinde Erkan-ı Harbiye Mektebi’ne (Harp Akademisi) devam ederek 11 Ocak 1905’te Kurmay Yüzbaşı rütbesiyle mezun oldu.[28] Askerlik (1905-1918) [değiştir] Erken dönem [değiştir] Kıdemli Yüzbaşı Kurmay Yüzbaşı Mustafa Kemal, mezuniyetinin ardından merkezi Şam’da bulunan 5.Ordu’ya staja gönderildi. Bu stajında piyade, süvari ve topçu sınıflarında görev aldı.1905-1907 yılları arasında Şam’da Lütfi Müfit Bey (Özdeş) ile birlikte 5. Ordu emrinde görev yaptı. İlk stajı 5. Ordu’ya bağlı 30’uncu Süvari Alayı’nda gerçekleşti.[29] Bu dönemde düşük rütbeli stajer bir kurmay subay olarak Suriye’nin çeşitli bölgelerindeki isyanlarla ilgilenen Mustafa Kemal, “küçük savaş” (gerilla savaşı) üzerine tecrübe kazandı. İsyanlarla uğraştığı dört aydan sonra Şam’a döndü. 1906 Ekim ayında Binbaşı Lütfi Bey, Dr. Mahmut Bey, Lüfti Müfit (Özdeş) Bey ve askerî tabip Mustafa Cantekin ile birlikte ‘Vatan ve Hürriyet’ adlı bir cemiyeti kurduktan sonra ordudan izinsiz Selânik’e gitti. Selânik Merkez Komutan Muavini Yüzbaşı Cemil Bey (Uybadın)’in yardımıyla karaya çıktı ve orada cemiyetinin şubesini açtı. Bir süre sonra arandığını öğrendi ve ona ağabeylik yapan Albay Hasan Bey, Yafa’ya dönüp oranın komutanı Ahmet Bey’e Mısır sınırında Bîrüssebi’ye gönderildiğini bildirmesini önerdi. Ahmet Bey de Mustafa Kemal Bey’i Bîrüssebi’ye tayin etti ve bir süre sonra topçu staj için tekrar Şam’a gönderildi.[30] 20 Haziran 1907’de Kolağası (Kıdemli Yüzbaşı) oldu ve 13 Ekim 1907’de 3.Ordu’ya kurmay olarak atandı.[28] Ancak Selânik’e vardığında ‘Vatan ve Hürriyet’in şubesinin İttihat ve Terakki Cemiyeti’ne ilhak edildiğini öğrendi. Bu yüzden kendisi de 1908 Şubat ayında İttihat ve Terakki Cemiyeti’ne üye oldu (Üye numarası: 322)[31]. 22 Haziran 1908’de Rumeli Doğu Bölgesi Demiryolları Müfettişliğine atandı.[28] 23 Temmuz 1908’de Meşrutiyet’in ilanından sonra Aralık 1908 sonlarında[32] İttihat ve Terakki Cemiyeti tarafından toplumsal ve siyasal sorunları ve güvenlik problemlerini incelemek üzere bugünkü Libya’nın bir parçası olan Trablusgarp’a gönderildi. Burada 1908 Devriminin fikirlerini Libyalılara yaymaya ve buradaki nüfusun farklı kesimlerinden gelenleri Jön Türk politikasına kazanmaya çalıştı.[33] Bu siyasi görevin yanı sıra bölge halkının güvenliği ile de ilgilendi. Kentin dışında yapılan bir savaş tatbikatında Bingazi garnizonuna önderlik ederek askerlere modern taktikler öğretti. Bu tatbikat süresince isyana meyilli Şeyh Mansur’un evini sararak bölgede sistem karşıtı başka güçlü kişilere örnek olması amacıyla onu kontrol altına aldı. Ayrıca hem kentli, hem de kırsal bölge insanlarını korumak için bir yedek ordu planlamaya başladı.[32][34] 13 Ocak 1909’da 3.Ordu’ya bağlı Selânik Redif Fırkası’nın Kurmay Başkanı oldu ve 13 Nisan 1909’da Meşrutiyet’e karşı 3. Ordu’ya bağlı Taşkışla’da konuşlanmış 2. ve 4. Avcı Taburları’nın isyanıyla başlayan, diğer birliklerin katılımıyla genişleyen 31 Mart Ayaklanması’nı bastırmak üzere Selânik ve Edirne’den yola çıkarak Mirliva Mahmut Şevket Paşa komutasında 19 Nisan 1909’da İstanbul’a girecek olan Hareket Ordusu’na bağlı birinci kademe birliklerinin kurmay başkanı oldu. Daha sonra 3.Ordu Kurmaylık, 3.Ordu Subay Talimgâhı Komutanlık, 5.Kolordu Kurmaylık, 38.Piyade Alay Komutanlık görevlerinde bulundu.[28][32] Mustafa Kemal Bey, 12 Eylül – 18 Eylül 1910’da Fransa’da düzenlenen Picardie Manevraları’na gönderildi. Burada uçakların deneme uçuşuna davet edildiyse de yanındaki komutanının uyarısıyla uçağa binmedi. Bineceği uçak yere çakıldı ve uçağın içinde bulunanlar öldü. Bazı yazarlar, ömrü boyunca uçağa binmeyen Atatürk’ün bu davranışını, Picardie Manevraları’nda yaşadığı olayın ardından temkinli davranmasına bağlamışlardır.[35][36] Mustafa Kemal Bey, dönüşünün ardından 27 Eylül 1911’de İstanbul’da Genelkurmay Karargâhında görev aldı.[37] Trablusgarp Savaşı [değiştir] Ayrıca bakınız: Trablusgarp Savaşı Trablusgarp Savaşı’nda, Mustafa Kemal İtalyanların Trablusgarp’a saldırısıyla 29 Eylül 1911’de başlayan Trablusgarp Savaşı’nda, 27 Kasım 1911’de Binbaşı[28] olan Mustafa Kemal Bey, Binbaşı Enver Bey, Fuat (Bulca), Nuri (Conker) ve Binbaşı Fethi (Okyar) gibi diğer İttihatçı subaylarla birlikte 18 Aralık 1911’de hareket etti.[38] Mustafa Kemal ile grubu, Mısır’da Kahire[39] ve İskenderiye üzerinden Bingazi’ye gitti. 19 ekimde İskenderiye’den yola çıktıktan bir süre sonra bir hastalık geçirdi.[40] 22 Aralık’ta Tobruk yakınında zafer kazandı. Derne’deki 16 – 17 Ocak 1912 taarruzunda gözünden yaralanıp bir ay hastanede tedavi gördü ve 6 Mart’ta Derne Komutanlığı’na getirildi.[41] Aynı yılın eylülünde başlayan barış görüşmelerine rağmen çatışmalar sürerken, Karadağ’ın 8 Ekim’de Osmanlı Devleti’ne savaş ilan etmesi ve Balkan Savaşlarının başlaması nedeniyle barışa razı olunmasıyla Mustafa Kemal ve diğer subaylar İstanbul’a geri döndüler. Balkan Savaşları [değiştir] Ayrıca bakınız: Balkan Savaşları Mustafa Kemal Bey Balkan Savaşları’nın patlak vermesiyle 24 Ekim 1912’de İstanbul’a hareket etti ve 24 Kasım 1912’de karahgâhı Bolayır’da bulunan Bahr-i Sefit Boğazı (Akdeniz Boğazı) Kuvayi Mürettebesi Harekât Şubesi Müdürlüğü’ne atandı. Osmanlı ordusu burada general Stilian Georgiev Kovachev komutasındaki Bulgar 4. Ordusuna yenildi. Haziran 1913’de başlayan İkinci Balkan Savaşı’nda komutası altındaki birliklerle Dimetoka ve Edirne’ye girdi. Atatürk; Sofya Ataşemiliteri iken, verilen kostümlü baloya yeniçeri kıyafeti ile gitmiş ve etrafında derin bir hayranlık uyandırmıştır. 27 Ekim 1913’te Sofya Askerî Ataşeliği’ne atanarak yakın arkadaşı Sofya Sefiri (Elçisi) Fethi Bey (Okyar)’in altında çalıştı. Ek görev olarak Belgrad ve Çetine Askerî Ataşeliğini de yürüttü. Bu görevde iken 1 Mart 1914’te Kaymakam (Yarbay)lığa yükseldi. Birinci Dünya Savaşı [değiştir] Ayrıca bakınız: Çanakkale Savaşı, Kafkasya Cephesi ve Sina ve Filistin Cephesi Çanakkale Savaşları sırasında Sina ve Filistin Cephesinde Mustafa Kemal Paşa, Yıldırım Ordular Grubu Komutanlığı sırasında (1918) Askerî Ataşe görevi Ocak 1915’te sona erdi. Bu sırada 28 Temmuz 1914’de I. Dünya Savaşı başladı, Osmanlı Devleti de 29 Ekim 1914’te savaşa girdi. 20 Ocak 1915’de Mustafa Kemal Bey 3.Kolordu emrinde Tekfurdağ’da kurulacak olan 19. Fırka Komutanlığına atandı.[28] 19. Fırka, 23 Mart 1915’te Müstahkem Mevki Komutanlığı emriyle Eceabat bölgesinde ihtiyata alındı. 25 Nisan 1915’te Gelibolu Yarımadası’na İtilaf Devletleri’nin yaptığı çıkartmalarıyla Çanakkale Savaşı başladı. 3.Kolordu komutanı Mehmet Esat Paşa’nın emrinde savaşan Kaymakam (Yarbay) Mustafa Kemal Bey Arıburnu’na çıkan ANZAC (Avustralya ve Yeni Zelanda Kolordusu) birliklerinin yarımada içine ilerlemesini Conkbayırı’nda durdurdu. Bu başarı üzerine 5.Ordu kumandanı Müşir (Mareşal) Otto Liman von Sanders Paşa’nın takdirini kazandı ve 1 Haziran 1915’te Miralay (Albay)lığa yükseldi.[28] İngilizlerin Ağustos ayında Suvla Körfezi’ne yaptığı ikinci çıkartmadan sonra, 8 Ağustos akşamı Otto Liman von Sanders Anafartalar mevkiinde bulunan birliklerinin komutasını verdi ve 9-10 Ağustos’ta Anafartalar Zaferi’ni kazandı. Bu zaferi 17 Ağustos’ta Kireçtepe ve 21 Ağustos’ta II. Anafartalar Zaferi takip etti. Miralay (Albay) Mustafa Kemal Bey, Ruşen Eşref Bey (Ünaydın) başta olmak üzere İstanbul basını tarafından “Anafartalar Kahramanı” olarak kamuoyuna tanıtıldı. 14 Ocak 1916’da Gelibolu’dan Edirne’ye sevkedilmiş olan 16. Kolordu komutanlığına atandı. Edirne’de bulunduğu 2 ay kadar süre boyunca 16. Kolordu’nun ikmali, toparlanması ve eğitimi ile ilgilendi. Doğu Cephesinde Rus birlikleri Osmanlı 3. Ordusunu püskürtmüş 16 Şubatta Erzurumu, 3 Martta Bitlis, Muş, Van ve Hakkari’yi işgal etmişti. Albay Mustafa Kemal 15 Mart tarihinde 3. Ordu’yu desteklemesi için emrindeki 16. Kolordu ile birlikte Diyarbakır’a gönderildi. Rütbesine göre kendisine ağır bir sorumluluk verilen 16. Kolordu Komutanı Mustafa Kemal 1 Nisan 1916’da Diyarbakırda iken Tuğgeneralliğe (Mirliva) yükseltildi ve Paşa unvanını aldı. Mustafa Kemal taktik bir geri çekilme emri verdi. Daha sonra beklenmedik bir saldırı ile Muş’u Ruslardan kurtararak Osmanlı birliklerine stratejik bir üstünlük sağladı. Kafkas Cephesindeki bu başarısından dolayı Altın Kılç madalyası ile ödüllendirildi. Ağustos ayında Muş ve Bitlis tümüyle Rus işgalinden kurtarıldı. 7 Mart 1917’de karargâhı Diyarbekir’de bulunan 2.Ordu Komutan Vekilliliğine atandıktan sonra Hicaz Kuuveyi Seferiyesi Komutanlığına getirilmek istendi. Ancak bunu kabul etmeyerek 5 Temmuz 1917’de Yıldırım Orduları Grubu emrindeki 7.Ordu Komutanlığına atandı.[28] Mustafa Kemal Diyarbakır’dayken, İttihatçı fedailerden Yakup Cemil bir hükûmet darbesi yapmaya karar vermiştir. Savaşın kaybedildiğini düşünmektedir. Tek kurtuluş yolunun Bab-ı Âli’yi basıp, hükûmeti devirerek Başkomutan vekili ve Harbiye Nazırı’nı değiştirmek olduğuna inanmaktadır. Yeni Başkomutan vekili ve Harbiye Nazırı olarak da Mustafa Kemal’i düşünmektedir. Anlaştığı arkadaşlarından biri komployu Enver Paşa’ya haber vermiştir. Bunun üzerine Yakup Cemil kurşuna dizilerek öldürülmüştür. Mustafa Kemal Falih Rıfkı Atay’a anlattığı hatıralarında şöyle demektedir: “O vakit tümenlerimden birine komuta eden Ali Fuad (Cebesoy)’a : Yakup Cemil asılmış. Sebebi de ben Başkomutan vekili ve Harbiye nazırı olmadıkça kurtuluş yoktur demiş. Dediğini yapmış bile olsaydı ben İstanbul’a gittiğimde ilk iş olarak Yakup Cemil’i cezalandırırdım. Eğer ben, o ve onun gibiler tarafından iktidara getirilecek bir adamsam, adam değilim!” demiştir.[42] 15 Aralık 1917 ile 5 Ocak 1918 tarihleri arasında Veliaht Vahdettin Efendi’nin maiyetinde Almanya’ya giderek Keiser II.Wilhelm, Genel Karargâhı ve Elsass bölgesini ziyaret etti. 1918 Haziran ayında Viyana ve (bugünkü adı Karlovy Vary olan) Karlsbad’a giderek tedavi gördü. Sultan Reşat’ın vefatı ve Vahdettin’in cülusu üzerine 2 Ağustos’ta İstanbul’a döndü. 15 Ağustos’ta 7.Ordu Komutanı olarak Filistin Cephesi’ne atandı ve ardından Fahri Yaver Hazreti Şehriyari (Padişahın Onursal Yaveri) unvanı verildi. Mustafa Kemal Paşa, 20 Eylül 1918 tarihinde VI.Mehmet (Vahdettin)’in başyaveri Naci (Eldeniz) Bey’e bir telgraf çekerek Yıldırım Orduları Grubu’nun savaş gücünün kalmadığını bildirerek mütareke istemesini önerdi. Ayrıca yeni hükûmette kendisinin Harbiye Nazırı ve Başkumandan Vekili olarak görevlendirilmesini istedi[43]. Ardından 6 Ekim’de 7. Ordu komutanlığından istifa etti. 19 Eylül 1918’de Allenby komutasındaki İtilaf kuvvetleri genel taarruza geçerek üç ordudan oluşan Yıldırım Orduları Grubu’nu ağır bir hezimete uğrattılar. 1 Ekim’de Şam, 25 Ekim’de Halep düştü. 30 Ekim 1918’de Mondros Mütarekesi imzalandı ve ertesi gün öğle vaktinde yürürlüğe girdi. Mondros Mütarekenamesi 19. maddesi gereğince, Yıldırım Orduları Grubu kumandanı olan Otto Liman von Sanders Paşa’nın görevden alınması üzerine Mustafa Kemal Paşa bu göreve getirildi. Ancak 7 Kasım’da Yıldırım Orduları Grubu ile 7.Ordu lağvedildi.[44] 10 Kasım 1918 tarihinde Yıldırım Kıt’alarının komutasını 2.Ordu Komutanı Nihat Paşa’ya bırakarak Adana’dan İstanbul’a hareket etti ve 13 Kasım’da İstanbul’a Haydarpaşa Garı’na ulaştı. Haydarpaşa’dan İstanbul’a geçerken boğaza demirli düşman savaş gemilerini gördüğünde ünlü “Geldikleri gibi giderler” sözünü söyledi. Fethi Bey (Okyar) ile birlikte Ahmet İzzet (Furgaç) Paşa yanlısı ve Ahmet Tevfik Paşa (Okday) karşıtı bir tavrı koyan Minber gazetesini çıkararak siyasi girişimlerde bulundu. Milli Mücadele (1919-1923) [değiştir] Ayrıca bakınız: Kurtuluş Savaşı (Türkiye) Örgütlenme [değiştir] Ayrıca bakınız: Mustafa Kemal’in Samsun’a çıkışı, Amasya Genelgesi, Erzurum Kongresi ve Sivas Kongresi 9. Ordu Müfettişi Mustafa Kemal Paşa, 17 Nisan 1919 2 Şubat 1919 tarihinde Mersinli Cemal Paşa Doğudaki Osmanlı ordularını mütareke koşullarına göre düzenlemek için müfettiş olarak Anadolu’ya gönderilmişti. İngiliz Yüksek Komiseri Amiral Calthorpe ve Fransız Yüksek Komiseri Amiral Amet, 1918 yılı Kasım ayında Osmanlı hükûmetine nota verdiler. Doğuda Türklerin silahlanıp Hristiyanları öldürdüğünü buna karşı önlem alınmasını talep ettiler. Mustafa Kemal Paşa, Padişah VI.Mehmet (Vahdettin) tarafından işgal kuvvetlerinin Yüksek Komiserlerinin verdiği notalar gereğince olağanüstü yetkilerle donatılarak Vilayet-i Sitte (Altı Vilayet)’deki Hristiyan ahaliyi korumak ve işgal kuvvetlerine karşı yapılan ufak çaplı isyanları bastırmak için görevlendirildi. Bazı çevrelerce, Samsun’a hareket etmeden önce kendisini ziyarete gelen Mustafa Kemal Paşa’ya “Paşa Paşa, şimdiye kadar devlete çok hizmet ettin, bunların hepsi artık bu kitaba girmiştir, tarihe geçmiştir. Bunları unutun, asıl şimdi yapacağın hizmet hepsinden mühim olabilir. Paşa Paşa, devleti kurtarabilirsin!” dediği iddia edilse de, ne Nutuk’ta ne de saray mabeyincilerinin kayıtlarında böyle yahut buna benzer bir görüşmeden bahsedilmemektedir.[45] Mustafa Kemal, 19 Mayıs 1919’da Refet Bey (Bele), Kâzım Bey (Dirik), ‘Ayıcı’ Mehmet Arif Bey, Hüsrev Bey (Gerede)lerle beraber Samsun’a çıkmıştır.[46] Mondros Mütarekesi’nden sonra Anadolu’da milisler (Kuvayı Milliye) şeklinde örgütlenen direniş hareketleri başlamıştı. 22 Haziran 1919’da Rauf Bey (Orbay), Kâzım Karabekir Paşa, Refet Bey (Bele) ve Ali Fuat Paşa (Cebesoy) ile birlikte Amasya’da yayımladığı genelgeyle “Milletin istiklâlini yine milletin azim ve kararının kurtaracağını” ilan etti. Kâzım Karabekir Paşa tarafından Erzurum’da toplanan Doğu İlleri Müdafaa-i Hukuk Kongresine (Erzurum Kongresi) katıldı.[47] Kongre üyelerinin ısrarıyla Osmanlı ordusundan istifa etti ve Kongre başkanlığına seçildi. 4 – 11 Eylül 1919 tarihleri arasında toplanan Sivas Kongresi’nde alınan kararları uygulamak amacıyla bir Temsil Heyeti oluşturulmuş ve başkanlığına da Mustafa Kemal Paşa seçilmiştir.[48] 27 Aralık 1919’da Ankara’da heyecanla karşılandı. Osmanlı Meclis-i Mebusan’ın Mart 1920’de işgal güçlerince basılması ve önde gelen vatanperver mebusların tutuklanması üzerine 23 Nisan 1920’de Ankara’da Türkiye Büyük Millet Meclisi’nin açılmasını sağladı. Erzurum mebusu sıfatıyla Meclis ve Hükûmet Başkanlığına seçildi. TBMM bir kurucu meclis gibi çalışarak Milli Mücadele’yi yürütecek olan Anadolu hükûmetinin altyapısını kurdu. Hâkimiyetin sağlanması [değiştir] Ayrıca bakınız: Çerkez Ethem Ayaklanması, İnönü Savaşları, Kütahya-Eskişehir Muharebeleri, Sakarya Meydan Muharebesi ve Büyük Taarruz 24 Mart 1923 tarihli Time dergisinin kapağı Merkezi denetimden uzak bulunan Kuva-yi Milliye örgütleri dağıtılarak düzenli bir ordu oluşturuldu. Milli Mücadele’nin en kanlı çatışmaları, düzenli orduya katılmayı kabul etmeyen Kuva-yi Milliye gruplarına karşı verildi. İngiltere başbakanı Lloyd George’a göre Yunanistan büyümeli ve İngiltere ile menfaatleri birleştirilmeliydi. Yunanistan boğazları Avrupa’ya açık tutmalı, Akdeniz’de İngiltere’nin çıkarlarına uygun davranmalıydı. Eğer böyle davranmazsa İngiliz donanması onu uslandırmak için yeterdi. Sevres Antlaşması’nın kuvvet kullanılmadan uygulanamayacağı anlaşılmıştı. İtilaf Devletleri ise kuvvet kullanacak halde değildi. İtilaf Devletleri, Yunanlıları yalnız Türk illerini alıp kendi vatanına katmak için değil, kendi davalarını da yürütmek için Anadolu’ya çıkarmıştır. Ancak İtilaf Devletleri de Türkiye’ye karşı uygulanacak politikalarda artık beraber değildir. İtalya Yunanlıların Anadolu’ya yerleşmesini kıskanmıştır. Fransa ise Suriye’deki toprak kazançlarını yeterli görmektedir. Artık Yunanlılar kendi ordularıyla Anadolu’ya boyun eğdirmek zorundadır. Mustafa Kemal de Yunan ordusunu yenerse, Türkiye’yi kurtarmış olacaktır.[49] 6 Ocak 1921 günü Bursa’dan Eskişehir’e ve Uşak’tan Afyon’a doğru iki kol hâlinde ileri harekâta başlayan Yunanlılar, 9 Ocak’ta İnönü mevzilerine kadar gelmişlerdir. Ancak Türk Ordusu karşısında direnemeyeceklerini anlayarak, 11 Ocak 1921 sabahı İnönü mevzilerinden çekilmek zorunda kalmışlardır. Birinci İnönü Muharebesi düzenli ordunun ilk zaferi olduğundan Kuva-yi Milliye’den düzenli orduya geçiş hızlanmış, halkın yeni kurulan orduya güveni artmıştır. Bu başarı bütün dünyanın dikkatini çekmiş;İtilaf Devletleri, 26 Ocak 1921’de Osmanlı Devleti’nin Londra’ya bir heyet göndermesini ve bu toplantıda Ankara Hükûmetinden de temsilci bulundurulmasını istemişlerdir.[50] Birinci İnönü zaferinden sonra İtilaf Devletleri Sevr Antlaşması’nda Türklerin yararına bir değişiklik yapılmasını görüşmek için Londra’da bir konferans toplanmasına karar vermişlerdir. 21 Şubat – 11 Mart 1921 tarihleri arasında yapılan konferansta, Türkler yararına bir sonuç çıkmamış, mücadele devam etmiştir. Yunanistan, Londra Konferansı bitmeden, Anadolu’da yeni bir saldırı yapmak üzere hazırlıklara başlamıştır. 23 Mart 1921 günü sabah erken saatlerde, 3. Yunan Kolordusunun Batı Cephesinden, 1. Yunan Kolordusunun da Güney Cephesinden ileri harekete geçmesiyle muharebeler başlamıştır. 23 Mart – 1 Nisan 1921 arasında meydana gelen İkinci İnönü Muharebesi Türk Kuvvetlerinin zaferiyle sona ermiştir. Bu zaferden sonra Fransızlar Zonguldak’tan, İtalyanlar da Güney Anadolu’dan askerlerini çekmeye başlamıştır.[51] İnönü Savaşları’nda savunma taktiği uygulayan Türk Ordusu, Aslıhanlar- Dumlupınar çarpışmalarında ise henüz saldırı gücüne ulaşamadığını göstermişti. Bu durumdan yararlanmaya karar veren Yunan Ordusu İnönü, Eskişehir, Afyon ve Kütahya arasındaki çizgide yer alan Türk mevzilerine yüklenerek buraları işgal etmek ve Ankara’ya kadar ilerlemek istiyordu. Takviye birliklerle iyice güçlenen Yunan Ordusu 10 Temmuz 1921’den itibaren saldırıya geçti ve 20 Temmuz’a kadar yaptıkları saldırılarla Türk Kuvvetlerini geri çekilmeye zorladılar. Mustafa Kemal Paşa Türk Ordusunun Sakarya Irmağı’nın doğusuna kadar çekilmesini gerekli gördü. Böylece vakit kazanılacaktı. Bu savaşlar sonunda Eskişehir, Kütahya, Afyon gibi büyük stratejik bölgeler elden çıktı. TBMM’de moral bozukluğu yaşandı ve sert tartışmalar meydana geldi. Ancak Yunan Ordusu büyük ateş ve silah üstünlüğüne rağmen, Türk Ordusunu yok edememişti. Türk Ordusu, güvenli bir şekilde Sakarya’nın doğusuna çekilmişti.[52] Kütahya-Eskişehir Muharebeleri sonrasında Büyük Millet Meclisi içinde iktidara yani Mustafa Kemal Paşa’ya karşı tepkiler artmaya başladı. Bu muhalefeti yöneltenler ordunun başına geçmesi için Mustafa Kemal Paşa’ya baskı yapmaya başladılar. Gerçek niyetleri ise O’nu Ankara’dan uzaklaştırmak ve Enver Paşa’nın iktidarını sağlamaktı. Mustafa Kemal Paşa, 4 Ağustos 1921 günü Büyük Millet Meclisi’nde yaptığı konuşmayla başkumandan olmayı kabul ettiğini ancak başkomutanlığın faydalı olabilmesi için Meclis’in ordu ile ilgili yetkilerini üç ay süreyle kendisinde toplayacak bir kanun çıkartılması gerektiğini açıkladı. Paşa’nın başkomutanlığını isteyenlerin bu şekilde hayalleri suya düşürülmüş oldu. 5 Ağustos 1921 günü oybirliği ile çıkartılan yasa ile Mustafa Kemal Paşa, TBMM Orduları Başkomutanlığıı’na getirildi.[53] Başkomutan Mareşal Gazi Mustafa Kemal Paşa (1922) Mustafa Kemal Paşa, Başkomutanlığa geçmesinin hemen ardından yayınladığı Tekalif-i Milliye Emirleri ile halkı ordunun donatılması için seferberliğe çağırdı. 12 Ağustos’ta Polatlı’da teftiş yaparken attan düştü ve kaburga kemiği kırıldı.[54] 23 Ağustos-13 Eylül 1921 tarihlerinde yapılan Sakarya Meydan Muharebesi’nde Yunan Ordusu’nun hücum gücü tükendi.[55] Bu zaferden sonra 19 Eylül 1921’de Büyük Millet Meclisi Başkomutan Mustafa Kemal Paşa’yı oybirliğiyle Mareşal rütbesine terfi ettirdi ve Gazi unvanı verdi.[56] Sakarya Meydan Muharebesi sonunda Türk ordusunun zaiyatı; 5713 şehit, 18.480 yaralı, 828 esir ve 14.268 kayıp olmak üzere toplam 49.289’dur. Yunan ordusunun zararı; 3758 ölü, 18.955 yaralı, 354 kayıp olmak üzere toplam 23.007’dir.[55] Sakarya Meydan Muharebesi’nden sonra, 13 Ekim 1921’de Ankara Hükümeti ile Güney Kafkas Cumhuriyetleri arasında Kars Antlaşması imzalanmıştır. Böylece Türkiye’nin doğu sınırı tamamen güvenlik altına alınmıştır. Fransa ise TBMM Hükümeti ile 20 Ekim 1921’de Ankara Antlaşması’nı imzalamıştır. Bu antlaşma ile Fransa TBMM Hükümeti’ni tanımış ve Hatay-İskenderun dışında, Türkiye’nin bugünkü güney sınırı çizilmiştir. Antlaşma sayesinde güney cephesi güvenli duruma geldiğinden buradaki Türk birlikleri de Batı Cephesi’ne kaydırılmıştır. İtalyanlar ise, Sakarya Meydan Muharebesi’nden sonra Güney Ege ve Akdeniz bölgelerinde tutunamayacaklarını anlayarak 1921 yılı sonuna kadar işgal ettikleri yerlerden çekilmiştir. Sakarya Meydan Muharebesi sonrasında İngiltere de Ankara’yı tanımış ve İngiltere ile 23 Ekim 1921 günü tutsakların serbest bırakılması konusunda antlaşma yapılmıştır.[55] 26 Ağustos 1922 sabahı büyük bir dikkatle hazırlanan taarruz planı uygulamaya konuldu. 26-30 Ağustos 1922’de yapılan Büyük Taarruz, Kurtuluş Savaşı’nın son aşamasıdır. 30 Ağustos günü Başkomutanlık Meydan Muharebesi’nde bir gün içinde Yunan ordusunun en önemli bölümü imha edildi. 31 Ağustos’ta Mustafa Kemal Paşa komutanlarını Çalköy’deki karargahında toplayarak kaçabilen Yunan kuvvetlerinin hızlı bir şekilde takip edilmesini ve İzmir ile civarındaki kuvvetleriyle birleşmemesi için üç koldan Ege’ye doğru ilerlenmesini doğru bulduğunu dile getirdi. 1 Eylül günü Başkomutan Mustafa Kemal bir bildiri yayımlayarak ordulara şu emrini verdi:“Bütün arkadaşlarımın Anadolu’da daha başka meydan muharebeleri verileceğini göz önüne alarak ilerlemesini ve herkesin akıl gücünü, yiğitlik ve yurtseverlik kaynaklarını yarışırcasına esirgemeden vermeye devam eylemesini isterim. Ordular ilk hedefiniz Akdeniz’dir. İleri!”.[57] Türk Ordusu 2 Eylül’de Uşak’ı geri aldı. Burada Yunan Ordusu Başkomutanı General Trikopis esir edildi. 9 Eylül’de Türk Süvarileri İzmir’e girdi. 18 Eylül 1922’ye kadar yapılan Takip Harekâtıyla tüm Batı Anadolu’daki Yunan birlikleri sınır dışına çıkarıldı. Türk ordusunun kazandığı bu başarı, Mudanya Ateşkes Antlaşması’na giden süreci tetiklemiştir.[57] Karşıyaka’da Mustafa Kemal’in kalması için yakınları Yunanlıların elinde esir olan bir baba-oğul evlerini hazırlamıştır. Bu evde daha önce Yunan Kralı Konstantin de kalmış, eve merdivenlerde ayakları altına serilen Türk Bayrağı’nı çiğneyerek girmiştir. Bu kez baba-oğul merdivenlere Yunan Bayrağı’nı sermiştir. Mustafa Kemal Paşa eve girecekken “Lütfedin, bu karşılıkla bu lekeyi silin!” denilmiştir. Mustafa Kemal Paşa da “O, geçmişse hata etmiş; bir milletin onuru olan bayrak çiğnenmez, ben onun hatasını tekrar etmem. Bayrağı kaldırın yerden.” diyerek bayrağı kaldırtmıştır.[58] Barış [değiştir] Başkomutan Mareşal Gazi Mustafa Kemal Paşa Kocatepe’de. (26 Ağustos 1922) Kurtuluş Savaşı, 24 Temmuz 1923’te imzalanan Lozan Antlaşması’yla sonuçlandı.[59] Bu antlaşma ile Sevr Antlaşması yürürlükten kalkmış, Türkiye Cumhuriyeti Lozan Antlaşması temelleri üzerine kurulmuştur. Milli Mücadele sonrasında Türkiye’de iki başlı bir yönetim ortaya çıkmıştı.[60] TBMM 1 Kasım 1922’de Osmanlı saltanatını lağvedip Vahdettin’i tahttan indirerek İstanbul hükûmetinin hukuki varlığına son verdi. 16 Ocak 1923’te İzmit Hünkâr Kasrı’nda İstanbul’dan gelen gazetecilerle mülakat yapıldığında Vakit başyazarı Ahmet Emin Bey (Yalman)’in Kürt meselesi hakkında sorusuna karşı ‘Başlı başına bir Kürtlük tasavvur etmektense, bizim Teşkilat-ı Esasiye Kanunu gereğince zaten bir tür mahalli muhtariyetler teşekkül edecektir’ diyerek Kürtlere özel statü tanımamak için ihtiyatlı davrandı[61]. 8 Nisan 1923’te, yayımlanan Dokuz Umde ile Gazi Mustafa Kemal yeni rejimin temelini oluşturacak olan Halk Fırkası’nın temellerini attı.[62] Nisan ayında yapılan İkinci Meclis seçimlerine sadece Halk Fırkası’nın katılmasına izin verildi. Mebus adayları fırkanın genel başkanı sıfatıyla Gazi Mustafa Kemal tarafından belirlendi. 25 Ekim 1923 günü aynı anda hem Başbakanlık hem de İçişleri Bakanlığı görevlerini yürüten Fethi Bey,İçişleri Bakanlığını bıraktığını açıkladı. Aynı gün Meclis İkinci Başkanlığı görevini yapan Ali Fuat Paşa’da ordu müfettişliğine atandığı için görevinden ayrıldı. Bu iki boş koltuk için yapılan seçimleri Gazi Mustafa Kemal’e muhalif olan milletvekilleri kazandı. Meclis İkinci Başkanlığına Rauf Bey,İçişleri Bakanlığına Sabit Bey seçildiler. Bu durumdan hoşnut olmayan Gazi Mustafa Kemal, 26 Ekim 1923’te Başbakan Fethi Bey’den “Erkan-ı Harbiye Umumiye Riyaseti Vekili” Fevzi Paşa’nın dışında hükûmetin istifa etmesini ve istifa edenlerin yeniden seçilirlerse görevi kabul etmemesini istedi. Böylece bir hükûmet krizi çıkmış oldu. Yeni bakanlar kurulu üyelerinin 29 Ekim günü seçileceği duyuruldu. Bu gelişmeler üzerine “Cumhuriyet İlanı” ile işi kökünden çözmeye karar veren Gazi Mustafa Kemal 28 Ekim 1923 gecesi Çankaya’da İsmet Paşa ve bazı kimseleri toplantıya çağırdı ve “Yarın Cumhuriyeti ilan edeceğiz.” diyerek kararını açıkladı. Misafirlerin ayrılmasından sonra İsmet Paşa’yı alıkoydu ve birlikte, Teşkilat-ı Esasiye Kanunu’nda gerekli değişikliği sağlayacak önergeyi hazırladılar. 29 Ekim 1923 Pazartesi günü Halk Fırkası Meclis Grubunda, Bakanlar Kurulunun oluşturulması konusunda tartışıldı. Sorun çözülemeyince, Gazi Mustafa Kemal’den düşüncelerini açıklaması istendi. Gazi Mustafa Kemal, bunalımdan çıkış yolunu Anayasanın değiştirilmesi zorunluluğu ile açıkladı. Cumhuriyetin ilanını hedefleyen tasarıyı da grubun bilgisine sundu. Tasarının parti grubunda kabulünden sonra aynı akşam saat 18:45’te TBMM Genel kurul toplantısı başladı. Anayasa Komisyonu’nun değişiklik ile ilgili rapor ve önergesi genel kurulun onayına sunuldu ve 29 Ekim 1923 Pazartesi akşamı saat 20.30’da milletvekillerinin alkışları ve “Yaşasın Cumhuriyet” sesleri ile Türkiye Cumhuriyeti ilan edildi.[63] Cumhurbaşkanlığı (1923-1938) [değiştir] Cumhuriyet İlanı ardından geçilen cumhurbaşkanlığı seçiminde oylamaya katılan 158 milletvekilinin tamamının oyları ile Balâ, Ankara milletvekili[64][65] Gazi Mustafa Kemal, Türkiye Cumhuriyeti’nin ilk cumhurbaşkanı seçildi.[66] Atatürk kendi deyişiyle Türkiye’yi “muasır medeniyet seviyesine çıkarmak” amacıyla bir dizi köklü değişime imza attı. 1924 Anayasası gereğince TBMM 29 Ekim 1923’teki cumhurbaşkanlığı seçiminden sonra üç defa daha (1927, 1931, 1935 yıllarında) Gazi Mustafa Kemal’i tekrar cumhurbaşkanlığına seçti.[67] Atatürk’ün cumhurbaşkanlığı döneminde İsmet İnönü, Fethi Okyar ve Celâl Bayar başbakanlık yapmıştır. Bu dönem içersinde en fazla süre görevde kalan ve en fazla hükûmet kuran isim İsmet İnönü’dür. Atatürk’ün cumhurbaşkanlığı süresince kurulan hükûmetler sırası ile 1. T.C. Hükümeti, 2. T.C. Hükümeti, 3. T.C. Hükümeti, 4. T.C. Hükümeti, 5. T.C. Hükümeti, 6. T.C. Hükümeti, 7. T.C. Hükümeti ve 8. T.C. Hükümeti’dir. İç politika [değiştir] 20 Eylül 1928 Başöğretmen Gazi Mustafa Kemal Kayseri’de halka Latin alfabesini tanıtırken Türkiye Cumhuriyeti’nin ilk cumhurbaşkanı Mustafa Kemal Atatürk, yanında İsmet İnönü, Fevzi Çakmak ve kadrosunun diğer üyeleriyle birlikte TBMM’den çıkıyor. (29 Ekim 1930) Tokat’ta bir yurttaşın derdini dinleyen Cumhurbaşkanı Gazi Mustafa Kemal (21 Kasım 1930) Ayrıca bakınız: Atatürkçülük ve Atatürk Devrimleri Atatürk sık sık yurt gezilerine çıkarak devlet çalışmalarını yerinde denetledi.[68] Devrimler [değiştir] Atatürk Kastamonu’da şapkayı tanıtırken TBMM’de 3 Mart 1924 tarihinde Tevhid-i Tedrisat Kanunu kabul edilerek, medreseler kaldırılmış ve Türkiye Cumhuriyeti sınırları içindeki bütün okullar, Milli Eğitim Bakanlığı’na bağlanmıştır. Eğitim kurumlarının bir çatı altında toplanmasıyla eğitim millî bir nitelik kazanmıştır.[69] 3 Mart 1924’te TBMM’de kabul edilen bir kanunla halifelik kaldırılmıştır.[70] 3 Mart 1924 tarihinde Osmanlı hanedanı üyeleri vatandaşlıktan çıkarılarak yurt dışına sürülmüştür.[71] 17 Şubat 1925 tarihinde Aşar Vergisi kaldırılmıştır. Aşarın getirdiği gelir devletin giderlerinin yüzde otuzuna yaklaşmasına rağmen,köylünün rahatlatılması ve üretimin arttırılması amacıyla aşar vergisi kaldırılmıştır.[72] 25 Kasım 1925’te Şapka Kanunu kabul edildi. Bu kanunla TBMM üyelerine ve memurlarına şapka giyme mecburiyeti getirildi ve Türk halkı da buna aykırı bir davranıştan men edildi.[73] 30 Kasım 1925’te tekkelerin, zaviyelerin ve türbelerin kapatılması kanunu TBMM’de kabul edildi ve 13 Aralık 1925 tarihli Resmi Gazete’de yayınlanarak yürürlüğe girdi.[74] Osmanlı Devleti’nde kullanılan saat, takvim ve ölçüler, Avrupa’daki devletlerden değişik olduğundan, sosyal, ticari ve resmi ilişkileri zorlaştırıyordu. Osmanlı Devleti’nin son dönemlerinde farklılığı gidermek için bazı çalışmalar yapılsa da yetersizdi. Cumhuriyet döneminde bu sıkıntıları gidermek için çalışmalara başlandı. 26 Aralık 1925’te çıkarılan bir kanunla Hicri ve Rumi takvimlerin yerine Miladi Takvim kabul edildi ve 1 Ocak 1926’dan bu yana kullanılmaya başlandı. Bunun yanı sıra güneşin batışına göre ayarlanan alaturka saat yerine, çağdaş dünyanın kullandığı saat sistemi örnek alındı. Bir gün 24 saate bölünerek günlük hayat düzenlendi.[75] 1928 yılında milletlerarası rakamlar kabul edildi. 1931 yılında çıkarılan bir kanunla önceden kullanılan arşın, endaze, okka gibi ölçü birimleri kaldırılarak, bu ölçülerin yerine uzunluk ölçüsü olarak metre, ağırlık ölçüsü olarak kilo kabul edildi. Yapılan değişikliklerle ülkede ölçü birliği sağlandı.[75] 1935 yılında çıkarılan bir kanunla, cuma günü olan hafta tatili yerine cumartesi öğleden sonra ve pazar günü hafta tatili olarak belirlenmiştir.[75] 17 Şubat 1926 tarihinde İsviçre Medeni Kanunu’ndan tercüme edilip düzenlenerek oluşturulan Medeni Kanun kabul edilmiş ve 4 Ekim 1926’da yürürlüğe girmiştir. Bu kanunla Türk aile hayatı yeniden düzenlenmiş ; tek kadınla evlilik,resmî nikâh esası getirilmiş, miras konusunda eşitlik sağlanmıştır.[76] 1 Mart 1926 tarihinde 1889 İtalyan Zanerdelli Kanunu örnek alınarak hazırlanan 765 sayılı Türk Ceza Kanunu TBMM tarafından kabul edilerek yürürlüğe konuldu.[77] 1 Kasım 1928’de, Türkiye Büyük Millet Meclisi yeni Türk harflerinin kabulüne ilişkin kanunu kabul etti. Kanunun kabulünden sonra halka okuma yazma öğretmek amacıyla Millet Mektepleri kuruldu. 24 Kasım 1928’de de Atatürk Millet Mektepleri Başöğretmeni olarak ilan edildi.[78] Kadınlara 1930 yılında yerel, 1934 yılında ise genel seçimlerde seçme ve seçilme hakkı verilmiştir.[79] 12 Temmuz 1932’de Atatürk’ün talimatıyla Türk Dili Tetkik Cemiyeti kurulmuştur. 1934 yılında yapılan kurultayda cemiyetin adı, Türk Dili Araştırma Kurumu; 1936’daki kurultayda ise Türk Dil Kurumu olarak değiştirlmiştir.[80] Atatürk’ün talimatıyla kurulan kurumlardan bir diğeri Türk Tarih Kurumu’dur. Türk tarih ve medeniyetini araştırmak amacıyla oluşturulan Türk Tarihi Tedkik Heyeti 4 Haziran 1930 tarihinde ilk toplantısını yapmış ve yönetim kurulunu seçmiştir. 29 Mart 1931 tarihinde Türk Ocakları’nın 7. Kurultayı’nda kapatılma kararı alınmasından sonra, 12 Nisan 1931’de Türk Tarihi Tedkik Cemiyeti ismiyle yeniden örgütlenmiş ve çalışmalarına devam etmiştir. Kurumun adı 1935 yılında Türk Tarihi Araştırma Kurumu olarak daha sonra ise Türk Tarih Kurumu olarak değiştirlmiştir.[81] 21 Haziran 1934’te çıkarılan Soyadı Kanunu’na göre her Türk, kendi adından başka, ailesinin ortak olarak kullanacağı bir soyadına sahip olacaktı. Bu soyadları Türkçe olacak, ahlâka aykırı ve gülünç adlar soyadı olarak alınamayacaktı. Soyadı Kanunu’nun kabulünden sonra 24 Kasım 1934 tarihinde TBMM tarafından,Mustafa Kemal’e “Atatürk” soyadı verilmiştir.[82] 26 Kasım 1934 tarihinde çıkarılan kanunla ise; Ağa, Hacı, Hafız, Hoca, Molla, Efendi, Bey, Beyefendi, Paşa, Hanım, Hanımefendi ve Hazretleri gibi lakap ve unvanlar kaldırılmıştır.[83] 3 Aralık 1934’te çıkarılan Bazı kisvelerin giyilemiyeceğine dair kanun ile hangi din ve mezhebe mensup olurlarsa olsunlar ruhanilerin mabet ve ayinler haricinde ruhani giysi taşımaları yasaklanmıştır. Hükümet her din ve mezhepten uygun göreceği tek bir ruhaniye mabed ve ayin haricinde ruhani kıyafetini taşıyabilmek için müsaade verebilecektir.[84] Laiklik,Cumhuriyetçilik,Milliyetçilik,Halkçılık,Devletçilik,İnkılapçılık ilkeleri 10 Mayıs 1931 tarihinde Cumhuriyet Halk Fırkası’nın programında yer almış,5 Şubat 1937’de ise anayasaya girmiştir.[85] Siyasi Olaylar [değiştir] Tek partili dönemde milletvekilerinin Atatürk tarafından seçilmesini eleştiren, 1920 sonlarında yayınlanmış bir karikatür. Eleği elinde bulunduran kişinin kolunda Halk Fırkası binada ise Millet Meclisi yazmaktadır. Cumhuriyetin ilanından sonra, Milli Mücadeleyi başlatan beş kişilik kadronun Mustafa Kemal dışındaki dört üyesi (Rauf Bey, Kazım Karabekir Paşa, Refet Paşa ve Ali Fuat Paşa) muhalefete geçerek Terakkiperver Cumhuriyet Fırkası’nı kurdular. 1925 Mart’ında çıkan Genç Hâdisesi (Şeyh Sait İsyanı, Doğu İsyanı) üzerine sıkıyönetim ilan edilerek Terakkiperver Cumhuriyet Fırkası kapatıldı. 1927’de kabul edilen Cumhuriyet Halk Fırkası Tüzüğü ile Atatürk partinin “değişmez genel başkanı” ilan edildi ve milletvekili adaylarını seçme yetkisi, kaydı, hayatı boyunca kendisine tanındı. 15-20 Ekim 1927 tarihleri arasında Ankara’da toplanan CHF ikinci kurultayında Kurtuluş Savaşı’nı ve Cumhuriyet’in kuruluşunu anlatan Nutuk’u (Söylev) okudu.[86] Kurtuluş Savaşı’nın Gazi’nin bakış açısıyla anlatımını içeren Nutuk, Türkiye Cumhuriyeti’nin Milli Mücadeleye ilişkin resmi görüşünün esasını oluşturur ve Milli Mücadeleyi Mustafa Kemal Paşa ile birlikte başlatan ve yürüten askerî ve siyasi şeflere karşı (Rauf, Karabekir, Refet Bele, Mersinli Cemal Paşa, Cafer Tayyar Eğilmez, “Sakallı” Nurettin Paşa, Celalettin Arif Bey vb.) bir polemik niteliği de taşır.[87] 1927 yılında askerlikten Mareşal rütbesiyle emekli oldu. 10 Nisan 1928 tarihinde yapılan anayasa değişikliğiyle anayasadan devletin dininin İslam olduğu hükmü ve TBMM’nin görev ve yetkilerinden söz eden 26. maddeden dini hükümlerin yerine getirilmesi ibaresi çıkarılmıştır. Ayrıca, milletvekillerinin ve cumhurbaşkanının yeminlerinden “vallahi” sözcüğü çıkarılmıştır. Cumhuriyet Halk Partisi’nin 1931 yılındaki programında, laiklik partinin ana unsurlarından biri olarak belirtilmiştir.[88] 12 Ağustos 1930’da İsmet Paşa’nın hükûmetine alternatifleri sunmak amacıyla çok partili demokratik hayata kavuşmak için Gazi Mustafa Kemal Paşa’nın yakın arkadaşı Fethi Bey (Okyar)’e Serbest Cumhuriyet Fırkası’nı kurdurarak kız kardeşi Makbule Hanım (Boysan, Atadan),[89] çocukluk ve okul arkadaşı Nuri Bey (Conker)’leri de üye yaptırdı. Ancak 17 Kasım 1930’da gericilerin partiyi kullanmaları korkusu[90] ve partinin Mustafa Kemal’i hedef almasından[91] dolayı partiyi fesh etti. Bu demokrasi denemesinden biraz önce, ordunun siyasete müdahale etmesinin demokrasiye zarar verebileceğini düşünerek Askerî Ceza Kanunu (22 Mayıs 1930 tarih ve 1632 Sayılı Kanun)’nu meclisten geçirdi. Bu kanunun 148. maddesine Ordu mensubunun siyasi toplantılar ve gösterilere katılmasını siyasi partiye üyesi olmasını, siyasi maksatlarla şifahi telkinatta bulunmasını, siyasi makale yazmasını ve siyasi nutuk söylemesini yasaklanan hükmü koydurdu. 29 Ekim 1933’te Atatürk Türkiye Cumhuriyeti’nin onuncu kuruluş yıldönümü nedeniyle yaptığı konuşmada ülkenin kuruluş temelini ve gelecek vizyonunu yalın bir dille tüm dünyaya ve Türk Milleti’ne anlatmıştır.[92] Ekonomi [değiştir] Atatürk, Cumhurbaşkanlığı döneminde, sadece bürokratların değil tüm vatandaşların mülkiyet hakkını tanımış ve 1923-1938 döneminde Türkiye ekonomisi ortalama yıllık %7.5 oranında büyüyerek Türkiye’nin GSMH’si dünya toplamının binde 3.62’sinden binde 6.52’sine yükselmiştir.[93] Atatürk’ün Döneminde Türkiye Cumhuriyeti dünyanın en hızlı kalkınan ülkelerinden biri olmuştur.[94] Dış politika [değiştir] Ürdün Kralı I. Abdullah ile (1937) Türkiye’yi ziyaret eden Birleşik Krallık Kralı VIII. Edward ile (4 Eylül 1936) Atatürk ve resmi ziyaret kapsamında Ankara da bulunan Afganistan Kralı, Emanullah Han,(1928). Atatürk’ün cumhurbaşkanlığı dönemindeki dış politika konularının başlıklarını Musul sorunu, Türkiye-Yunanistan Nüfus Mübadelesi, Türkiye’nin Milletler Cemiyeti’ne girişi, Balkan Antantı, Montrö Boğazlar Sözleşmesi, Sadabat Paktı ve Hatay Sorunu oluşturmaktadır. Atatürk dış politikasında gerçekçi davranmıştır.[95] Atatürk dış ilişkilerde dinamik ve gözü pektir; ama maceracı değildir.[95] Atatürk dış politikada kendisini hangi ilkenin yönettiğine dair “Biz kendimizi bilen kimseleriz. Olmayacak isteklerimiz yoktur[96]” olarak tanımlamıştır.[95] Atatürk İslamcılık, Türkçülük ve Turancılık akımlarının zararlı boyutlarına karşı Misâk-ı Millî ile çizmiş olan sınırlarda kalınmasını benimsemiştir.[95] 24 Temmuz 1923 de imzalanan Lozan antlaşmasını Atatürk diş politikada belirleyici bir unsur olarak tutmuş bu antlaşmada çizilen Türkiye Cumhuriyeti’nin sınırları büyük ölçüde (Hatay sorunu dışında) belirleyici olarak saptanmış, ekonomi açısından Lozan’ın kaldırdığı kapitülasyonlarladan taviz verilmemiştir.[95] Atatürk’ün Lozan’ı temel almasının önemi geçen zaman içinde bakıldığında daha iyi anlaşılmaktadır; çünkü I. Dünya Savaşı’nın mağlupları arasında yer alan bir ulusun çizdiği kavramlar o dönemden bugüne yürürlükte olan tek antlaşma olarak durmaktadır.[95] Atatürk’ün sağlam kişiliğinin ve kararlı mizacının damgasını vurduğu ve tamamen millî bir karakter taşıyan dış politika uygulamaları günümüz için örnek alınacak pek çok temel niteliğe sahiptir.[97] Orta öğretimden itibaren askeri terbiye gören ve savaşlara katılan Atatürk’ün askerlik sonrası hayatında barışın idamesine uğraşmıştır. Ayrıca bu yolda örnek tutum ve davranışlar sergilemiştir. Bunları Atatürk’ün; “ Bizim kanaatimizce beynelmilel siyasi güvenliğin gelişmesi için ilk ve en mühim şart milletlerin hiç olmazsa barışı koruma fikrinde samimi olarak birleşmesidir” sözünde açıkça görebiliyoruz.[98] Musul Sorunu [değiştir] Lozan Antlaşması sırasında Türkiye-Irak sınırı çizilmemişti. Musul-Kerkük bölgesinde zengin petrol yataklarının bulunması İngiltere başta olmak üzere birçok ülkenin dikkatini çekiyordu. Zengin petrol yataklarının bulunduğu bölge, Mondros Ateşkes Antlaşması’nın imzalanması sırasında İngiltere tarafından işgal edilmişti. I. Dünya Savaşı’nın bitmesinden sonra Irak’ta İngilizlere bağlı bir yönetim kurulmuş,bu ülke İngiliz mandası altına alınmıştı. Musul, nüfusunun çoğunun Türk olması sebebiyle Misak-ı Milli dahilindeydi. Ancak İngilizler zengin petrol yataklarının bulunduğu bölgeyi bırakmaya yanaşmıyorlardı. Lozan Barış Antlaşması sırasında bu konuda bir sonuç alınamamış,sorunun daha sonra Türkiye ve İngiltere arasında çözülmesine karar verilmişti.1924 yılında görüşmelere başlanmış fakat sonuç alınamamıştır. Daha sonra sorun Milletler Cemiyeti’ne götürülmüştür.1924 yılının Ekim ayında toplanan Milletler Cemiyeti de Türkiye-Irak sınırını çizmiş ve Musul bölgesini Irak tarafında bırakmıştır. 13 Şubat 1925’te ise Şeyh Sait İsyanı çıkmıştır.15 Nisan’da tamamen bastırılan ayaklanma İngilizlerin işine yaramıştır. Kurtuluş Savaşı’ndan yeni çıkan Türk ordusu hırpalanmış,Musul-Kerkük üzerine askeri harekat yapma imkânı ortadan kalkmıştır. Bu durumda Türkiye, 5 Haziran 1926 tarihinde İngilizlerle imzalanan Ankara Antlaşması gereğince bazı maddi çıkarlar karşılığı,Milletler Cemiyeti’nin öngördüğü sınırı kabul etmiştir.[99] Türk-Yunan İlişkileri [değiştir] Türk Yunan yakınlaşması için 1930 yılında Yunan başbakanı Elefterios Venizelos’u Türkiye’ye davet ederek Milli Mücadele’nin düşmanı Yunanistan’la barışın temellerini attı. Türkiye-Yunanistan Nüfus Mübadelesi 1923 yılında Lozan Antlaşması’na ek protokol uyarınca Türkiye’deki Rumların Yunanistan’a, Yunanistan’daki Türklerin Türkiye’ye zorunlu göçüne karar verilmiştir. Türkiye’de sadece İstanbul kenti ile Gökçeada ve Bozcaada’da, Yunanistan’da ise sadece Batı Trakya Türkleri mübadeleden muaf tutulmuşlardır[100]. Değişimin çok büyük bir bölümü 1923-1924 yıllarında gerçekleşmiş, ancak geriye kalan az sayıda olayda 1930 İnönü-Venizelos sözleşmesine dek zorunlu göç uygulamasına devam edilmiştir. 1934’de Venizelos tarafından Nobel Barış Ödülü’ne aday gösterildi. Ancak Nobel Ödül Komitesi değerlendirmeye almadı. Milletler Cemiyeti [değiştir] Türkiye 13 Nisan 1932 tarihinde yapılan Cenevre Silahsızlanma Konferansı’nda Milletler Cemiyeti ile işbirliği yapmaya hazır olduğunu belirtmiştir. Bunun üzerine İspanya ve Yunanistan Türkiye’nin Milletler Cemiyeti’ne kabul edilmesini teklif etmiştir. Türkiye’nin barışçı siyasetini gözlemleyen Milletler Cemiyeti bu teklifi 6 Temmuz 1932’de genel kurulda oybirliği ile kabul etmiştir.Türkiye 18 Temmuz 1932’de bu cemiyete üye olmuştur.Milletler Cemiyeti’nin yerini 1945 yılından itibaren Birleşmiş Milletler almıştır.[101] Balkan Antantı [değiştir] Ana madde: Balkan Antantı Balkan Antantını imzalayan devletler Balkan Anlaşma Yasası, 9 Şubat 1934 tarihinde Atina’da Türkiye, Yunanistan, Yugoslavya ve Romanya arasında imzalanan anlaşmadır.[102] 1933’te Almanya’da Nazi Partisi’nin iktidara gelmesi, İtalya’nın Akdeniz’de ve Balkanlar’da genişleme çabası ve Avrupa devletlerinin silahlanma yarışına girmesi dünya barışını tehdit etmeye başladı. Bu gelişmeler sonucunda Balkan devletleri arasında bir yakınlaşma meydana geldi. 14 Eylül 1933 tarihinde Ankara’da Türkiye ile Yunanistan Arasında İçten Anlaşma Yasası[103], 17 Ekim 1933 tarihinde Ankara’da Türkiye ile Romanya arasında Dostluk, Saldırmazlık, Hakemlik ve Uzlaştırma Andlaşması[104], 27 Kasım 1933 tarihinde Belgrad’da Türkiye – Yugoslavya Dostluk, Saldırmazlık, Yargısal Çözüm, Hakemlik ve Uzlaştırma Andlaşması imzalandı.[105] Montrö Boğazlar Sözleşmesi [değiştir] Lozan Konferansı’nda Türkiye ve İtilaf Devletleri arasında Boğazlar rejimiyle ilgili Boğazlar Sözleşmesi imzalanmıştı. 1923 yılında imzalanan anlaşmanın tarafları İngiltere, Fransa, İtalya, Japonya, Bulgaristan, Yunanistan, Romanya, Yugoslavya, Sovyetler Birliği ve Türkiye’dir. Bu sözleşme sayesinde savaş ve barış zamanında ticaret ve savaş gemilerinin Boğazlardan geçişi serbest olacaktı.[106] İkinci Dünya Savaşı’nın yaklaşmasıyla birlikte Avrupa’da birçok siyasi değişiklik oldu. Boğazların herhangi bir saldırıya karşı korunmasını üstlenen devletlerden İtalya, Habeşistan’a saldırdı. Japonya ise kendi isteğiyle Milletler Cemiyeti’nden ayrıldı. Dünya barışının korunması için toplanan konferanslar neticesiz kalmış,tüm devletler silahlanmaya başlamıştı.[106] Siyasi ortamın bozulduğunu gören Atatürk, Boğazlar meselesini kesin olarak çözmeye karar verdi. Türk Hükümeti, Milletler Cemiyeti’ne başvurarak Lozan Antlaşması’ndaki Boğazlara ait hükümlerin değiştirilmesini talep etti. Bunun üzerine İsviçre’nin Montreux şehrinde bir konferans toplanmış ve 20 Temmuz 1936’da Türkiye, İngiltere, Fransa, Bulgaristan, Romanya, Yugoslavya, Yunanistan, Japonya ve Sovyetler Birliği arasında Montreux Boğazlar Sözleşmesi imzalanmıştır. Konferansa katılmamış olan İtalya daha sonra 2 Mayıs 1938’de Boğazlar Sözleşmesi’ne katılmıştır. Montreux Boğazlar Sözleşmesi’nin ana maddeleri şunlardır:[106] Boğazlar kayıtsız şartsız Türk hakimiyetine bırakılacak, tahkimat yapmak hakkı tanınacaktır.[106] Barış zamanında her devletin ticaret gemileri serbestçe geçebilecek, ancak savaşta ve barışta asker ve sivil hava kuvvetlerinin geçmesine izin verilmeyecektir.[106] Savaş zamanında eğer Türkiye tarafsız kalmışsa ticaret gemileri geçebilecektir.[106] Barış zamanında denizaltı gemileri müstesna olmak şartıyla savaş gemileri on beş gün evvel Türkiye Hükümeti’ne haber verecek, gidecekleri yer, isim, tip ve adetleri bildirilecek ve uçak kullanmamak şartıyla Boğazlardan geçebileceklerdir.[106] Eğer Türkiye savaşa girmişse yalnız tarafsız devletlere mensup ticaret gemileri, düşmana hiçbir surette yardımda bulunmamak şartıyla gündüzün serbestçe geçebileceklerdir.[106] Montreux Sözleşmesi 20 yıl yürürlükte kalacaktı. Ancak bu sürenin dolmasından 2 yıl önce antlaşmanın taraflarından hiçbirisi sözleşmenin iptalini istemezse, sözleşme yürürlükte kalmaya devam edecekti. Montreux Sözleşmesi’nin 1956’da süresi dolduğu halde böyle bir iptal isteği hiçbir ülke tarafından yapılmadığı için hâlen yürürlüktedir.[106] Sadabat Paktı [değiştir] Ana madde: Sadabat Paktı İtalya’nın doğu ülkelerini hedef alan istila politikası nedeniyle Türkiye, İran, Irak ve Afganistan arasında, 8 Temmuz 1937’de Tahran’da Sadabad Sarayı’nda imzalanmıştır.Devletler antlaşma ile dostluk ilişkilerini sürdüreceklerini, Milletler Cemiyeti Paktı ve Briand-Kellog Paktı’na bağlı kalacaklarını, birbirinin iç işlerine karışmayacaklarını,birbirlerine saldırmayacaklarını, ortak çıkarlarıyla ilgili konularda birbirlerine danışacaklarını ve sınırlarının korunmasına saygı göstereceklerini belirtmişlerdir.[107] Hatay Sorunu [değiştir] Mondros Ateşkes Antlaşması’ndan sonra İskenderun Sancağı, Suriye’den Anadolu’ya ilerleyen Fransızlarca işgal edilmiştir. Böylece, birçok yerde olduğu gibi, Hatay’da da bir Millî Mücadele cephesi oluşmuştur.[108] Yerel yasama meclisi Atatürk tarafından önerilen Hatay Devleti Bayrağı’nı kabul ettikten sonra Atatürk’ün gönderdiği telgraf 20 Ekim 1921‘de, Fransa ile imzalanan, Ankara Antlaşması’nın 7. maddesine göre İskenderun, Suriye sınırları içerisinde kalacak; burada özel bir idare kurulup, Türk kültürünü geliştirmek için her türlü kolaylıktan yararlanılacaktır, resmi dil Türkçe olacak ve Türk parası geçerli olacaktır.[109] Lozan Antlaşması’nda ise Suriye ile Türkiye arasında çizilen sınıra göre Hatay, Türk sınırları dışında kalmıştır.[110] 1936 yılında Suriye’ye bağımsızlık veren ve Suriye ile Fransa arasında ittifak kuran anlaşmada İskenderun Sancağı hakkında hiçbir hüküm yer almıyordu. Fransa, Suriye’den çekilirken, sancak üzerindeki yetkilerini Suriye’ye terk etmekteydi. Türk Hükümeti durumu kabul etmedi. Cenevre’deki Milletler Cemiyeti toplantısında Fransa ile yapılan görüşmeler netice vermeyince 9 Ekim 1936’da Fransa’ya resmî bir nota vererek, Suriye’ye yapıldığı gibi İskenderun Sancağı’na da bağımsızlık verilmesini istedi.[111] Atatürk, 1 Kasım 1936 tarihinde Türkiye Büyük Millet Meclisi’ni açış konuşmasında: “… Bu sırada, milletimizi gece gündüz meşgul eden başlıca büyük bir mesele, hakiki sahibi öz Türk olan, İskenderun — Antakya ve çevresinin mukadderatıdır. Bunun üzerinde ciddiyet ve kesinlikle durmaya mecburuz. Daima kendisi ile dostluğa çok ehemmiyet verdiğimiz Fransa ile aramızda, tek ve büyük mesele budur. Bu işin hakikatini bilenler ve hakkı sevenler, alâkamızın şiddetini ve samimiyetini iyi anlarlar ve tabii görürler” diyordu.[112] Fransız büyükelçisi ile olan bir konuşmasında ise: “Hatay benim şahsî davamdır. Şakaya gelmeyeceğini bilmelisiniz” demiştir.[113] 27 Ocak 1937’de Cenevre’de toplanan Milletler Cemiyeti, Hatay’ın bağımsızlığını kabul etmiş ve bir seçimle nüfus çoğunluğunun tespit edilmesine karar vermiştir.[114] Atatürk’ün Hatay’ı silâh zoruyla alabileceğini düşünen Fransızlar askerî bir anlaşma yapmayı istediler; bu anlaşma yapıldı. Anlaşma ile Hatay’da tarafsız bir seçim kabul edilerek, bunun için de bir kısım asker gücünün Hatay’a girmesine karar verildi. Kurmay Albay, Şükrü Kanatlı komutasındaki Türk birlikleri, Hatay’a girdi. 13 Ağustos’ta seçimler yapıldı ve Meclis çoğunluğunu Türkler kazandı. Böylece bağımsız Hatay Cumhuriyeti 12 Eylül 1938’de kuruldu. Bu Cumhuriyet ise, 30 Haziran 1939’da Türkiye’ye katılma kararını aldı.[115] Askeriye [değiştir] Ana madde: Trakya Manevraları 1937 yılında yapılan Trakya Manevralarını bizzat denetlemiştir.[116] Özel Hayatı [değiştir] Doğum tarihi [değiştir] 1940 yılında Türkiye Cumhuriyeti Posta İdaresi’nce bastırılan ve Atatürk’ün doğum tarihinin 1880 olarak gözüktüğü posta pulu Atatürk’ün kesin doğum tarihi bilinmemektedir. Kendisi de bilmiyordu. Gregoryen takvimi 26 Aralık 1925’ten sonra Türkiye’de kullanılmaya başlanmıştır, doğum tarihi konusundaki karışıklık ise Osmanlı döneminde kullanılan iki takvimden doğmuştur. Bu dönemde kullanılan Hicri takvim ve Rumi takvimin ortak noktaları, Atatürk’ün kaydedilen doğum yılı olan 1296’nın yanında hicri veya rumi olduğunun belirtilmemesi, gregoryen takvimde ay ve yıla bağlı olarak 1880 veya 1881 yılından hangisine denk geldiğinin kesin olarak bulunmasını zor hale getirmiştir.[117] Faik Reşit Ünat araştırmaları sırasında Zübeyde Hanım’ın Selanik’teki komşularını ziyaret etmiş ve bu konuda sorular sormuştur. Aldığı cevaplar çelişmektedir, bazı komşular Atatürk’ün bir ilkbahar gününde doğduğunu söylerken bazı komşular ise kış günü (Ocak veya Şubat) olduğunu iddia etmişlerdir. Atatürk’ün kendisi, annesinin ona bir bahar gününde doğduğunu söylediğini, kız kardeşi Makbule Atadan ise annesinin ona Mustafa Kemal’in fırtınalı bir gecede doğduğunu söylediğini ifade etmişlerdir. Enver Behnan Şapolyo Zübeyde Hanım’ın 23 Kânunievvel 1296’da doğduğunu söylediğini belirterek Atatürk’ün 23 Aralık 1880’de doğduğunu öne sürmüş, Şevket Süreyya Aydemir ise bu tarihin 4 Ocak 1881 olduğunu iddia etmiştir. Şişli Atatürk Müzesi’nde gösterimde bulunan Atatürk’ün son nüfus cüzdanının üzerinde doğum tarihi kısmında 1881 görülebilir haldedir.[117] 1882 doğumlu olan Ali Fuat Cebesoy Şişli’deki evinde kendisinin “Rauf Bey’le ben senin ağabeyin sayılırız. Çünkü ikimiz de senden birer yaş büyüğüz.” diye konuşmasını kaynak göstererek “1881 tevellütlü” olduğunu yazmıştır.[118] Kurtuluş Savaşı’nın başlangıcı kabul edilen 19 Mayıs tarihinin Atatürk’ün doğum günü olarak kabulü tarihçi Reşit Saffet Atabinen’in bir jestinin sonucudur. Atabinen’in ulusun doğuşu üzerine yaptığı bir jest 19 Mayıs’ın önemini iyi şekilde yansıttığı için Atatürk’ün takdirini kazanmıştır. İzleyen günlerde bir öğretmenin, planladıkları “Gazi” günü için Atatürk’ün doğum gününü sorması üzerine Atatürk tam tarihi bilmediğini söylemiş ve Gazi Günü için 19 Mayıs’ı önermiştir. Tevfik Rüştü Aras, Atatürk ile yaptıkları günler süren bir araştırmadan sonra doğum tarihi aralığını 10 Mayıs ve 20 Mayıs arasına daralttıklarını söyler. Atatürk bu araştırmadan sonra “neden 19 Mayıs olmasın” demiştir. Bu tarih resmi olarak halka ve diplomatik kanallarca diğer ülkelere bildirilmiştir. Ancak bu tarih ilginç bir durum yaratmıştır, 1881 yılının 19 Mayıs günü, Rumi takvimde 1297 yılına denk gelmektedir, ancak kaydedilmiş doğum tarihi Rumi 1296 yılıdır. Rumi 1296 yılı 13 Mart 1880 ile 12 Mart 1881 arasında sürmüştür, bu sebeple alternatif olarak Atatürk’ün doğum tarihi 19 Mayıs 1880 olabilir. Bu sebeplerle ne tarih ne de yıl genel kabul görmemiştir. Mustafa Kemal Derneği eski başkanı Muhtar Kumral 13 Mart 1958’deki bir basın konferansında Atatürk’ün doğum tarihini Atatürk’ün kız kardeşi Makbule Atadan’ın sözlerine dayanarak 13 Mart 1881 olarak belirlediklerini söylemiştir. Ancak Gregoryen 13 Mart 1881, Rumi 1 Mart 1297’ye denktir, Atatürk’ün doğum yılı ise 1296 olarak kayda geçmiştir, bu sebeple geçerlilik iddiası zan altındadır.[117] Atatürk’ün Rumi 1296’da doğduğuna ilişkin kayıt bulunsa da, Atatürk’ün doğum gününü net olarak söyleyebilmek için gerekli miktarda kayıt bulunmamaktadır. Atatürk’ün doğum günü Gregoryen 1880 veya 1881’e denk geliyor olabilir. Atatürk’ün doğum günü, kendi onayıyla resmi olarak 19 Mayıs olarak belirlenmiştir. Bu gün Türk Kurtuluş Savaşı’nın başlangıcı olması sebebiyle önem verdiği bir gündür.[117] Nüfus Cüzdanı [değiştir] 993.815-B seri ve 51 sıra numaralı Nüfus Hüviyet Cüzdanı’nda Kamâl adı dikkat çekmektedir. 27 Mart 1923 tarihinde Ankara Nüfus Müdürlüğünce verilen nüfus cüzdanına göre, Boy: Orta, Saç: Sarı, Kaş: Sarı, Göz: Mavi, Burun: Adeta, Ağız: Adeta, Bıyık: Sarı, kesik, Sakal: Tıraş, Çene: Uzunca, Çehre: Uzunca, Renk: Beyaz, Alamet-i farika-i tabiiye: Tam, İsim ve şöhreti: Müşir Gazi Mustafa Kemal Paşa Hazretleri, Tarih ve mahall-i veladeti: Selanik, 1296, Pederinin ismiyle mahall-i ikameti: Tüccardan müteveffa Ali Rıza Efendi, Validesinin ismiyle mahall-i ikameti: Müteveffiye Zübeyde Hanımefendi, Sanat ve sıfat ve hizmet ve intihab selahiyeti: TBMM Reisi ve Başkumandan, Müteehhil ve zevcesi müteaddid olup olmadığı: Bir zevcesi vardır, Derecat ve sunuf-ı askeriyesi: Müşir, İkametgâh ise Hacı Bayram Mahallesi 161/1 idi.[119] Yeni alfabenin kabulünden sonra yenilenmiş nüfus cüzdanlarından “993.814-B seri ve 51 sıra numaralı” cüzdanda adı: Kemal, soyadı Atatürk, “993.815-B seri ve 51 sıra numaralı” cüzdanda adı Kamâl, soyadı Atatürk, Meslek ve İçtimai vaziyeti: Reisicumhur, Medeni hali: Evli değildir, nüfus kütüğüne yazılı olduğu yeri ise Ankara Vilâyeti Çankaya Mahallesi Hane No. 139, Cilt: No. 56 ve Sahile No. 49 olarak yazılmıştır. Mustafa Kemal Atatürk ölümünden 4 sene önce adını değiştirmiş ve nüfus cüzdanından “Mustafa” ismini atmış, “Kemal” ismini de Kamâl’ diye değiştirmiştir. “Mustafa Kemal Paşa’nın 54 yaşından sonra adını değiştirmesi olayı üzerinde nedense durulmamıştır. 1934 Kasım’ına kadar “Gazi Mustafa Kemal” diye imza atan ilk Cumhurbaşkanımız, çıkarılan kanunla “Mustafa”yı tamamen reddetmiş, yalnızca “Kemal” adını bırakmıştı. Yeni çıkardığı nüfus cüzdanında ise bu defa “Kemal”i kale anlamına geldiğini söylediği “Kamâl” ile değiştirmiş ve adını resmen “Kamâl Atatürk” yapmıştı. Doğum yeri [değiştir] “Atatürk’ün evi” Apostolu Pavlu Cad. No: 71, Aya Dimitriya Mah., Selanik, Yunanistan[120] Koca Kasım Paşa Mahallesi, Islahhane Caddesi (Bugünkü Apostolu Pavlu Caddesi No: 75, Aya Dimitriya Mahallesi, Selanik, Yunanistan)’nde bugün müze olan 3 katlı ve 3 odalı ve pembe boyalı evde doğdu. Şerafettin Turan’ın kitabında “Ahmet Subaşı ya da Hatuniye Koca Kasımpaşa semti” olarak geçmektedir.[121] Ancak Atatürk’ün üvey kız kardeşi Ruhiye Hanım’ın torunu Ferhat Babür’ün aktardığına göre Atatürk’ün doğduğu ev olarak bilinen yandaki resimde gösterilen evdeki Selanik Konsolosluğu binası, Atatürk’ün doğduğu ev değildir. O ev, Zübeyde Hanım’ın ikinci kocası, yani Atatürk’ün üvey babası Ragıp Bey’in evidir.[122] İsmi [değiştir] Mustafa’ya neden “Kemal” isminin verildiğ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: